233: "เส้นทางคู่ขนานที่มาบรรจบกัน" ตอนที่ 64: "5 ปีที่รัฐสภา" @ 14 พ.ย. 61

สวัสดีครับเพื่อนๆ พบกันครั้งแรกที่รัฐสภา วันนี้ 14 พ.ย.61 ผ่านมา 5 ปี ได้มีโอกาสกันอีกที่รัฐสภา อีกครั้ง เหมือนกันที่ยังคงทำหน้าที่เพื่อส่วนรวม ต่างกันตรงที่ปัจจับันเป็นครอบครัวเดียวกัน ขออนุญาตท่านเจ้าที่ถ่ายภาพด้วยกัน แดดส่องหน้าตาหยีกันเล็กน้อย แต่เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันครับ ว่าไปแล้วก็ต้องแต่งกลอนรำลึกไว้สักหน่อยครับ

พบหน้ากัน วันแรก 15 พฤศจิกา
ปี 56 ล่วงผ่านมา ไม่สงสัย
ทำเพื่อชาติ เพื่อแผ่นดิน ทำด้วยใจ
จึงอยู่ร่วม กันได้ ไปด้วยกัน

มาวันนี้ ปี 61   14 พฤศจิกา
5 ปีผ่าน ล่วงเลยมา ไม่สงสัย
เสวนา กรรมาธิการ ว่าโกงใคร
เพราะเหตุใด กฎหมาย ไม่ทำงาน

สองผัวเมีย ช่วยทำงาน ช่วยร่วมคิด
แก้ปัญหา ที่ยังผิด ยังสงสัย
ได้ลิขิต ให้พบหน้า และมีใจ
ร่วมกันสู้ สืบสานไว้ ให้แผ่นดิน

จิตอาสา เริ่มต้นมา จุดนัดพบ
มาบรรจบ รัฐสภา ไม่สงสัย
สถานที่ แห่งนี้ รวมดวงใจ
ให้สองเรา เริ่มต้นใหม่ ให้แก่กัน

รักเสมอ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล

163: "เส้นทางคู่ชนานที่มาบรรจบกัน" ตอนที่ 2: ถ่ายภาพด้วยกันครั้งแรก @58-01-10

http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/08/35.html

ภาพคู้ที่รัฐสภา เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 (5 ปีผ่าน)

จะนำภาพคู่มาแบ่งปันเพิ่มเติมอีกครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano

๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๑

163: "เส้นทางคู่ชนานที่มาบรรจบกัน" ตอนที่ 2: ถ่ายภาพด้วยกันครั้งแรก @58-01-10

สวัสดีครับทุกท่าน หากได้อ่านตอนที่ 1 แล้ว สำหรับตอน 2 เป็นต้นไปผมจะเริ่มย้อนอดีตกลับไป ณ จุดเริ่มต้นที่ได้พบกับภรรยาในวันแรก เป็นวันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 พวกเราได้รวมตัวกันเพื่อไปยื่นถอดถอน สส. 310 คน ตามมาตรา 270 ตามรัฐธรรมนูญ ที่มีการผ่าน พรบ.นิรโทษกรรม หลังจบการแถลงข่าว ผมก็อยากถ่ายภาพร่วมกับกลุ่ม "เรากลัวตาย" ตามเสื้อยืดที่เห็นในภาพเลยครับ ตอนนั้นยังไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย รู้เพียงอยากถ่ายภาพด้วย และเร่งให้น้องผู้ช่วยที่ขับรถ ช่วยเร่งเข็นรถเข็นให้ทัน มาทันที่หน้ารัฐสภาพอดี จึงได้ขอถ่ายภาพหน้าประตูรัฐสภา ส่วนตัวผมชอบภาพประวัติศาสตร์นี้มากๆ ครับ

ผม (เสื้อดำนั่งรถเข็น) ติดกันขวามือ ภรรยา (เสื้อยืดเรากลัวตาย)

ซึ่งตอนนั้นไม่รู้จักกันเลย เมื่อ 15 พ.ย.56 ครับ

นับจากวันนี้นะครับ ผมเริ่มรู้สึกกับเธอแปลกๆ คือ สนใจในบทบาทผู้นำ ชอบท่าทางที่ไม่อยากจะพูดกับเรา (ยังแปลกหน้ากันอยู่) มีความรู้สึกส่วนตัวบางอย่าง ที่อยากรู้เรื่องราวของเธอ เพื่อคิดต่อว่าจะมีอะไรที่ช่วยเหลือได้บ้าง ในฐานะคนที่ต่อสู้ และช่วยเหลือผู้อื่นเหมือนกัน

คำพูดที่พูดกับเธอวันนั้นคือ "มีอะไรที่คนเมืองจะช่วยเหลือได้บ้างครับ"

สำหรับตอนต่อไป จะยังคงนำภาพที่มีโอกาสพบกันกับเธอ อีกหลายครั้ง ซึ่งจะค่อยๆ พัฒนาความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันมากขึ้น (ยังคงย้ำให้ผู้อ่านทุกท่านเข้าใจเช่นเคยนะครับว่า บทความเหล่านี้มาจากมุมมองของผมฝ่ายเดียว และผมจะยังคงรักษาสถานะรักฝ่ายเดียวไปเรื่อยๆ เพราะส่วนตัวคิดเสมอว่า ผมมีหน้าที่รักเธอเท่านั้นครับ)

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano