Preeda no iken dezu.

บทความด้านความรู้สึก ทัศนคติ ที่ผมอยากแชร์ให้ทุกท่านได้อ่านครับ

2010-12-30T07:07:00.086+07:00

117 : ร้านแว่นตา "นครทอง" ร้านแรกและร้านเดียวในชีวิตครับ : สวัสดีครับ เพื่อนๆ คงทราบดีว่า ผมใส่แว่นตา เพราะรูปภาพของผมทั้งหมดผมใส่แว่นทุกภาพเลยนะครับ แว่นตาจึงเป็นเสมือนส่วนหนึ่งของร่างกาย ผมคิดว่าคนที่สายตาสั้นทุกคนคงเข้าใจดี ปัจจุบันผมสายตาสั้นประมาณ 450 ทั้งสองข้าง สั้นระดับนี้มาเกือบ 10 ปีแล้วครับ และสำหรับบทความนี้ผมอยากเขียนถึง ร้านแว่นตา "นครทอง" ที่อยู่แถวท่าน้ำนนท์ (จ.นนทบุรี) อันเก่าแก่ ที่มีศาลาว่าการจังหวัดนนทบุรีที่มีอายุเป็น 100 ปี ผมค่อนข้างผูกพันกับท่าน้ำนนท์มากพอสมควรนะครับ เพราะว่าสมัยเด็ก เช้ามืดก็ต้องมาซื้อของไปขายกับคุณแม่ที่ตลาดนนท์บ่อยๆ มีเพื่อนสนิทอยู่แถวนี้ มากินอาหารแถวนี้บ่อยๆ .....อ่านต่อ

111 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 60 @ 28 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ถุงยังชีพมีแบรนด์ ต้องอย่างนี้ครับ ศปภ." : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความตอนนี้ ผมขอล้วนๆ เกี่ยวกับถุงยังชีพ จะนับเป็นตอนที่ 2 จากตอนแรกที่เอ่ยถึงถุงยังชีพ (ตอนที่ 100) ซึ่งไม่ได้เป็นถุง จำได้ว่าเรื่องถุงยังชีพ ศปภ. กำลังดังเลย และแล้วที่บ้านก็ได้รับถุงยังชีพของจริง เป็นของทหารเรือ เสียด้วยครับ เลยถ่ายภาพของทั้งหมดในถุงมาฝากให้ได้ชมกันครับ พร้อมกับเก็บถุงไว้เป็นที่ระลึก สีชอบด้วยครับ "สัน้ำเงิน" ส่วนสิ่งของก็มีถึง 15 รายการครับ แต่ที่เห็นในภาพนั้นไม่ครบนะครับ เพราะว่าตอนที่ได้รับมานั้น ถูกกระจายไปแล้ว รวมถึงเข้าท้องไปด้วยครับ น่าจะเป็นไมโลกล่อง กับไมโลซองครับ จึงไม่มีในภาพครับ .....อ่านต่อ

110 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 59 @ 28 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ฉลองครบรบ 10 ปีที่ได้มีโอกาสมาเป็นคนพิการทุพพลภาพด้วยการทำงานเช่นเดิม" : สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้เป็นวันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 สำหรับผมแล้วเป็นวันธรรมดาๆ อีกวันหนึ่งที่เมื่อ 10 ปีก่อน (28 พ.ย. 2544) ตอนประมาณ 04.15 น. ผมประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ จากสาเหตุหลับใน จนกระดูกคอหัก และได้มีโอกาสกลายเป็นคนพิการทุพพลภาพ เช่นปัจจุบันนี้ครับ ไม่มีการระรึกถึง ไม่มีเรื่องน่าเศร้าเสียใจ หรือมีความพิเศษใดๆ ในทรรศนะของผม อาจจะเป็นความบังเอิญที่ลงตัวตรงที่ว่า พี่ไพบูลย์เข้ามาคุยงานกับผม แน่นอนว่าพี่ไพบูลย์ก็ต้องนั่งเรือเข้ามาเช่นกัน (อากู๋ออกไปรับ) แต่ไม่ต้องวิบากมากเพราะว่าน้ำลงไปเยอะแล้วเหลือเพียง 78 ซม. เท่านั้นเองครับ (ที่บอกว่าเท่านั้นเองก็เพราะว่า ระดับน้ำเคยสูงถึง 1.50 เมตรครับ) .....อ่านต่อ

109 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 58 @ 27 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ชุดกันน้ำที่ควรต้องให้ความสำคัญในการฟื้นฟู" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ตอนนี้ระดับน้ำนอกกำแพงบ้านอยู่ที่ 80 ซม. ครับ ผมลองหลับตานึกถึงการทำความสะอาดตอนน้ำลด จะทำอย่างไร พอนึกย้อนหลังมาถึงตอนที่น้ำท่วมที่กำลังดำปี๋ กลิ่นเหม็นเน่ามากขึ้น เพราะคงเข้มข้นมาก เป็นทั้งตะกอนและขี้เลนที่เหม็นเน่าจากแก๊สมีเธน (แก๊สไข่เน่า) ประมาณว่าสัก 10-30 ซม. คงเป็นช่วงเวลาแบบกั๊กๆ กันอยู่ ซึ่งแน่นอนว่า เราก็คงต้องมีคนเข้าๆ ออกๆ บ้าน โดยเฉพาะผม ที่อยากออกนอกบ้านแล้วครับ เพราะมีงานคั่งค้างพอสมควร คิดไป คิดมา คงต้องเตรียมตัวเหมือนกัน เพราะจะรอน้ำแห้งแล้วถึงทำทุกสิ่ง ทุกอย่าง คงเป็นไปไม่ได้ .....อ่านต่อ

108 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 57 @ 24 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "อาหารจานหลักของว่าที่ผู้ประสบภัย" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในระหว่างที่เป็นว่าที่ผู้ประสบภัยอยู่นี้ ผมอาจจะไม่เคยนำเสนอข้อมูลสำคัญของมนุษย์เรา ซึ่งก็ไม่ได้จำเพาะว่า จะต้องเป็นผู้ประสบภัย หรือไม่ ก็คือการทานอาหาร ทานข้าว นั่นเองครับ ผมมักบอกกับผู้ประสบภัยบ่อยๆ ตอนโทรคุยเพื่อสอบถามข้อมูล ว่า "ในฐานะผู้ประสบภัย ควรลดการทานเหลือเพียง 2 มื้อ และถ้าไม่มีใครบริจาค ก็ควรทานอาหารง่ายๆ ไว้ก่อน หากไม่มีของแห้ง หรือเครื่องกระป๋อง" ซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็นการทานแบบพอดี และเหมาะสมกับสภาวะที่ต้องรู้จักลดความสะดวกเดิมๆ ลง ตอนนี้ผมจึงขอแนะนำเมนูต่างๆ ที่บ้านผมทำให้ทานครับ .....อ่านต่อ

107 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 56 @ 24 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ตัดเล็บเองครั้งแรกในรอบ 10 ปีทั้ง 10 นิ้วครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ในระหว่างที่ผมติดน้ำท่วมในบ้าน ในช่วงมหาอุทกภัย 54 นั้น มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับผมมากมาย รวมถึงวันนี้ด้วยนะครับ ที่ผมสามารถตัดเล็บเองทั้ง 10 นิ้ว ผมเคยตัดเล็บได้เองเฉพาะนิ้วโป้ง เพราะนิ้วใหญ่สุด มีเล็บใหญ่ ตัดง่าย และเนื่องจากผมต้องรอน้องสาวมาตัดเล็บให้ แต่ว่าน้องสาวทั้ง 2 คนยังไม่กลับเข้ามา ส่วนลูกพี่ลูกน้องกันสายตาไม่ดี เป็นโรคทางสายตาชนิดหนึ่ง จึงไม่กล้าตัดให้ ประกอบกับเล็บที่ยาวมากทำให้เกะกะไปเสียทุกอย่าง ส่วนตัวก็ไม่ชอบเล็บยาวอยู่แล้วด้วยครับ จึงเหลือทางเดียว คือผมต้องลองตัดเล็บเองครับ .....อ่านต่อ

106 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 55 @ 22 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "มีกิ่งไม้งอกออกมาจากต้นยูคาลิปตัสที่นำมายันกำแพงครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ผมขอนำภาพบรรยากาศบางส่วนภายในบ้านมาฝากนะครับ แล้วไปลงท้ายที่มีการงอกของกิ่งต้นไม้ครับ งั้นเริ่มจากรายงานระดับน้ำนะครับตอนนี้ลดลงมาอยู่ที่ 90 ซม. ส่วนตัวถือว่าลดลงมามากนะครับ ถ้าเทียบกับ 1.50 เมตรเมื่อตอนที่ระดับน้ำสูงสุด มั่นใจได้แล้วว่ากำแพงไม่มีทางพังเข้ามาแน่นอน แต่ยังวางใจไม่ได้เรื่องไฟฟ้าดับ จากทุกสาเหตุจนทำให้ปั๊มไดโว่ ไม่ทำงานจนในที่สุดน้ำท่วมบ้านจากการซึมเขามา ซึ่งขณะนี้อัตราการซึมนั้นต่ำลงมากว่า 5 ชั่วโมง ถึงจะเริ่มสูบน้ำออกได้ครับ พื้นถนนโดยรอบเต็มไปด้วยตระไคร้สีเขียวครับ .....อ่านต่อ

105 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 54 @ 19 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "น้ำท่วมกับเกาหลี เกี่ยวกันยังไง เอาแบบฮาๆ ครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ในระหว่างที่น้ำท่วมกำลังลดลงอยู่นี้ รายงานระดับน้ำอยู่ที่ 1.05 เมตร ผมก็ได้ดำเนินการโครงการต่างๆ ควบคู่ไปด้วย 3 โครงการ คือ โครงการ "ถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย" โครงการ "สคส.จากใจและความพยายามของคนพิการ" โครงการ "Hygro 3 in 1 ฟื้นฟูเกษตรพื้นที่ประสบภัย" แล้วก็ยังนึกๆ อยู่ว่า จริงๆ แล้วในภาวะน้ำท่วมเราควรที่จะมีเรื่องฮาๆ ขำๆ บ้างนะ ประเทศไทยจะได้คลายเครียดบ้าง ตัวอย่างที่เห็นว่ามีแล้ว ก็เรื่องราวนิยายความรัก 3 เส้า ของ น้องน้ำ น้องทราย และพี่กรุง .....อ่านต่อ

103 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 52 @ 15 พฤศจิกายน 2554 ตอน "การดำเนินโครงการระหว่างน้ำท่วม ตอนที่ 2/3 : การเตรียมงาน สคส. อวยพรปีใหม่ 2012" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผมและครอบครัวติดเกาะเป็นวันที่ 35 แล้วครับ ในความรู้สึกของผม สถานการณ์อยู่ในเกณฑ์ไม่น่าพอใจ เพราะว่าระดับน้ำไม่ลดลงจากเดิมสักเท่าไหร่ อยู่ที่ 1.10 เมตร แต่ผมก็ยังคงต้องดำเนินงานตามที่วางแผนไว้ให้เป็นไปตามที่ได้แบ่งงานกันกับพี่ไพบูลย์ ซึ่งสำหรับบทความนี้อยากเขียนถึงการเตรียมงาน "สคส. อวยพรปีใหม่ 2012" ที่เป็นภาพฝีมือของคนพิการทั้ง 4 คนจาก โครงการ "7 คนพิการไทย ส่งใจผ่าน 84 งานจิตกรรม ทำความดีถวายในหลวง" .....อ่านต่อ

102 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 51 @ 13 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "การดำเนินโครงการระหว่างน้ำท่วม ตอนที่ 1/3 : โครงการถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในระหว่างเวลานี้ ระดับน้ำท่วม ไม่ลดลงเลย ยังคงอยู่ที่ระดับ 1.20 เมตรมานานกว่า 1 สัปดาห์แล้ว ซึ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากๆ กับการทำงานของภาครัฐระดับท้องถิ่น และตัวผมคงยังทำะไรมากไม่ได้ ในภาวะปกติไม่ว่าจะอยู่ในสภาพคนไม่พิการ หรือคนพิการ ผมก็มักถูกมองว่า มีความกระตือรือล้นเกินพอดีอยู่แล้ว จึงไม่อยากนำบรรทัดฐานของตัวเอง ไปบอกว่าใครถูก ใครผิด ทำเท่าที่ตัวเองทำได้ จึงอยากนำงานโครงการที่กำลังทำอยู่มาแบ่งปันให้เพื่อนๆ ทราบครับ เกี่ยวกับโครงการ "ถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย" .....อ่านต่อ

101 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 50 @ 9 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "รากเหง้าจิตอาสา" : สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้อยู่ดีๆ ผมก็อยากพิมพ์บทความ "รากเหง้าของจิตอาสา" ขึ้นมาซะงั้น อาจจะเป็นเพราะว่า เมื่อคืนผมได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้ประสบภัยท่านหนึ่งประมาณ 2 ชั่วโมง ผมรับฟังเป็นหลักเพื่อให้เขาได้ระบายความอัดอั้นตันใจ บางช่วงเขาก็ร้องไห้ ระหว่างที่คุยผมตัดสินใจบอกเขาว่า ผมเป็นคนพิการ เขาประทับใจ และในระหว่างที่คุยเขารู้เพิ่มว่า ผมไม่ได้พิการแบบธรรมดา พอทราบว่าผมทุพพลภาพ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ทางด้านร่างกาย เขาขอบคุณมากมาย และยิ่งรับไม่ได้กับความเห็นแก่ตัวของผู้ประสบภัยส่วนใหญ่ .....อ่านต่อ

100 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 49 @ 7 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "(ไม่ได้เป็น) ถุงยังชีพ จากใครก็ไม่รู้" : สวัสดีครับเพื่อนๆ เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 เริ่มมีข่าวการคอรัปชั่นถุงยังชีพของ ศปภ. ที่มีถึง 3 มูลค่า คือ 300, 500 และ 800 บาท โดยมีข่าวการเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ต ผมสังเกตุเอาเองว่า ศปภ. นั้นมักต้องออกมาแก้ข่าว หรือแถลงข่าว ตอบโต้ข้อกล่าวหา ที่เป็นผลจากการเผยแพร่ใน Social Network ส่วนตัวยอมรับว่า อินเตอร์เน็ตนั้นเริ่มเข้ามามีบทบาทมากขึ้นทุกทีในประเทศไทย โดยเฉพาะในเหตุการณ์มหาอุทกภัย 2554 ในครั้งนี้ครับ .....อ่านต่อ

99 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 48 @ 8 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "เสนอแนวทางการป้องกันระดับหมู่บ้าน หรือกลุ่มบ้าจัดสรร" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ จริงๆ แล้วบทความนี้ผมลังเลอยู่นานว่าจะเขียนดีหรือไม่ เป็นเรื่องแนวทางการป้องกันน้ำท่วมสำหรับบ้านจัดสรร ที่ผมเองก็รู้สึกหงุดหงิดมาก เนื่องจากผมดูภูมิทัศน์ของหมู่บ้านผ่าน Google Earth แล้ว คิดว่าสามารถป้องกันได้อย่างไม่ยากเย็นเลย แล้วทำไมประธานหมู่บ้านถึงไม่ป้องกัน ทั้งๆ ที่มีเงินส่วนกลางอยู่ หรือแม้แต่จะลงขันกันป้องกันก็ยังได้ ถ้าเปรียบเทียบกับน้ำท่วมเข้าบ้าน แล้วต้องมาซ่อมบำรุงทีหลัง แต่ผู้ใหญ่ 2 ท่านบอกว่า ให้ผมเขียนสิ คนที่เขารู้แล้ว ก็ช่างเขา เขาก็ไม่อ่าน แต่ถ้าคนไหนไม่รู้ คิดไม่ถึง จะได้รู้ ได้แนวคิดไปแก้ปัญหาในโอกาสต่อไปหากมีน้ำท่วมเข้ามาอีก .....อ่านต่อ

98 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 47 @ 4-6 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "สวนสัตว์ประจำน้ำท่วม 3 ตัวต่อมา" ครับ : สวัสดีครับ ดังที่คาดเมื่อตอนที่ 23 ผมได้อ้างถึงสัตว์ 3 ตัวที่แวะเวียนมาที่บ้าน คราวนี้มีมาเพิ่มอีก 3 ตัวครับ ล้วปิดท้ายด้วยอีก 18 ตัว มาที่สัตว์ต่างถิ่นที่มาช่วงหน้าน้ำท่วมนะครับ ตัวแรกคือ งูสีดำๆ ตัวยาว 2 เมตรครับ น้อสาว (ลูกพี่ลูกน้อง) อีกคนหนึ่งเล่าให้ฟัง แล้วมันก็เลื้อยเข้าไปหลังศาลพระภูมิ พอเรียกทุกคนไปดู มันก็หายไปแล้ว จึงทำให้ทุกคนต้องคอยระวังกันไปเกือบ 2 วันครับ แล้วเราก็สรุปไม่ได้ว่าเป็นงูอะไร บ้างก็ว่างูเห่า เพราะสีเข้มๆ เกือบดำ แต่น้องสาวบอกว่าเลื้อยบนไม้ พ่อน้องเขยเลยว่า น่าจะเป็นงูสิงห์ มากกว่า ถือว่าเป็นงูน้ำชนิดหนึ่ง .....อ่านต่อ

97 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 46 @ 7 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ทำงานตอนน้ำท่วม" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ผมเขียนแทนครอบครัวน้องสาวคนเล็กที่ทั้งคู่ ยังคงต้องออกไปทำงานนอกบ้านทั้งคู่ คือ น้องสาวเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาระดับปริญญาตรี น้องเขยทำงานให้กับค่าสื่อสารค่ายหนึ่ง ซึ่งทางบริษัทที่น้องเขยืำงานอยู่ได้ประกาศว่าจะเช้าห้องพักให้แถวรัชดา ทั้งคู่จึงออกไปดูห้องเช่าด้วยกัน เพราะถ้าห้องสามารถอยู่เป็นครอบครัวได้ น้องสาวก็จะอาศัยนอนด้วยเพื่อไปทำงานเตรียมการสอนก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิด และจะกลับเข้ามาในวันรุ่งขึ้น แต่น้องเขยคงอยู่เลย .....อ่านต่อ

96 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 45 @ 6 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "น้ำท่วมลดลง กับนางพยาบาลที่ช่วยดูแลมาตลอด 10 ปีครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ขอเริ่มจากปริมาณน้ำท่วมทยอยลดลงอย่างต่อเนื่อง (ตามรายงานการจดบันทึกในลิงก์นี้นะครับ) ณ วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 ลดลงเหลือ 1.30 เมตร เท่ากับว่าลดลงไปแล้ว 20 เซนติเมตร ซึ่งดูได้จากขอบกำแพงที่ลดลงจนเห็นคราบบนกำแพง (นำภาพมาฝากด้วยครับ) และเรื่องสำคัญในวันนี้คือ การรอคอยนางพยาบาล ที่ช่วยดูแลผมเป็นระยะๆ มากว่า 10 ปีแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ไปรักษาที่โรงพยาบาลพญาไท 1 เพราะการที่จะมาช่วยเปลี่ยนสายสวนให้ ในภาวะน้ำท่วมนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย .....อ่านต่อ

95 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 44 @ 5 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ไฟฟ้านครหลวงไม่ได้ตัดไฟ แต่ถ้าหม้อแปลงระเบิดจะทำไงดีละทีนี้" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในชีวิตของความเป็นคน เรามักจะต้องพบเจอกับเรื่องไม่คาดฝัน หรือไม่คาดคิดตลอดเวลาอยู่แล้ว ไม่เว้นแม้แต่ภาวะน้ำท่วม พวกเราป้องกันน้ำท่วมเข้าตัวบ้านกันอย่างเต็มที่จนผ่านจุดอันตรายที่ระดับความสูงของน้ำท่วมนอกรั้วบ้าน 1.50 เมตรมาได้แล้ว จนปัจจุบันอยู่ที่ 1.30 เมตร แต่เรื่องไม่คาดคิดก็สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลานะครับ ประมาณ 11.30 น. เกิดไฟฟ้าดับ แน่นนครับ เราไม่ได้โดนการไฟฟ้านครหลวงมาตัดไฟ เช็ค 1130 ไฟฟ้าดับเป็นวงกว้างมาก เกิดจากการปรับปรุงระบบไฟฟ้า (1130 ว่างั้น) .....อ่านต่อ

94 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 43 @ 4 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "สายสวนตันขณะเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม 2554" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความนี้ผมก็กำลังอยู่ในช่วงภาวะภัยพิบัติน้ำท่วม 2554 อยู่นะครับ ซึ่งบทความนี้จะพิเศษตรงที่จะวางอยู่ในบล็อก Preeda Station ต่างจากบทความทั้งหมดที่ถกวางใน Preea no iken dezu. ครับ เพราะว่าเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับอาการเจ็บป่วยจากความพิการ เรื่องมีอย่ว่า (ขอท้าวความสักนิดนะครับ) ผมเป็นคนพิการทุพพลภาพระดับรุนแรง ค่อนตัว ไม่สามารถใช้มือเท้าทั้ง 4 ได้ จนถึงระดับนิ้วมือ สาเหตุจากคอหัก แน่นอนทำให้ต้องใส่สายสวน 24 ชั่วโมง เพราะขับถ่ายปัสสาวะ อุจจาระไม่ได้ .....อ่านต่อ

93 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 42 @ 2 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ไม่ได้ตั้งใจสำรวจตลาดบางบัวทอง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้น่าจะเป็นบทความที่มีรูปภาพมากที่สุด เป็นภาพที่ทางน้องเขยถ่ายไว้ระหว่างเดินทางออกจากบ้านไปที่ทำงาน แต่ภาพที่ผมมาลงไว้นี้มีเรื่องราวขำๆ แบบเหนื่อยๆ เข้ากันกับช่วงน้ำท่วมเป็นอย่างมากก็ตรงที่ว่า น้องเขยกับน้องสาว ขึ้นเรือของกองทัพบกที่หน้าโรงพยาบาลชลลดา ซึ่งเป็นเรือขาวิ่งเข้าตลาดบางบัวทอง ในขณะที่กำลังจะตรงเข้าตลาดบางบัวทอง มีผู้โดยสารแจ้งให้เข้าไปส่งในหมู่บ้านชลลดา 2 หลัง ทารจึงเข้าไปส่งก่อน ก็ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ออกมาถึงหน้าหมู่บ้านเลี้ยวซ้ายเข้าตลาดบางบัวทอง .....อ่านต่อ

92 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 41 @ 3 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "คลิปวีดีโอการเดินทางของคุณแม่เพื่อไปเป็นเพื่อนน้องสาวในการคลอดลูกคนแรกเมื่อ 24 ตุลาคม 2554" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ทางน้องเขยผมได้ถ่ายคลิปวีดีโอ เอาไว้ในวันที่คุณแม่ผมกำลังออกเดินทางจากบ้านเพื่อไปเป็นเพื่อนน้องสาวในการคลอดลูกคนแรก และเป็นหลานคนแรกของครอบครัวที่จะทำให้คุณแม่ผมเป็น คุณยาย อย่างสมบูรณ์ ผมพึ่งมาทราบว่าน้องเขยคนเล็กถ่ายเอาไว้ จึงอยากนำมาแบ่งปันให้ได้ดูกันนะครับ ก็มีบรรยากาศโดยรวมๆ หน้าบ้าน 2 คลิป และบรรยากาศขณะนั่งในเรือยนต์ของกองทัพบก (ต้องขอบคุณกองทัพของประชาชนไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ) โดยกำลังมุ่งหน้าไปแยกบางพลู .....อ่านต่อ

91 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 40 @ 2 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "สำรวจรอบหมู่บ้านครั้งที่ 2 แบบลืมนึกถึงจรเข้ไปแล้วด้วยมั้งครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ สำหรับบทความนี้ เบาๆ มากเลยครับ นำภาพที่น้องสาวกับน้องเขยไปพายเรือสำรวจรอบหมู่บ้าน แต่เป็นบริเวณที่ลึกที่สุดของหมู่บ้านที่มีพื้นที่ติดกับสำนักงานที่ดินบางบัวทอง ทางทิศเหนือของหมู่บ้านครับ รวมทั้งริมรั้วกำแพงที่สามารถมองออกไปเจอทุ่งกว้างทางด้านตะวันออกของหมู่บ้าน ส่วนด้านตะวันตกทางโครงการจะสร้างดฟสของทาวเฮ้าส์มาติดกับโครงการบ้านเดี่ยว ผมคิดเอาเองว่าน้องเขยคงไม่ได้สนใจเรื่องจรเข้แล้วมั้งครับ ถึงได้พายเรือไปริมๆ ขอบหมู่บ้านได้ในวันนี้ครับ .....อ่านต่อ

90 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 39 @ 1 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "สรุปจุดรั่วซึม หรือรั่วไหล ของน้ำท่วมครั้งนี้ทั้ง 10 จุด" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ผมอยากสรุปให้ทุกท่านได้ทราบว่า ในบริเวณบ้านมีน้ำรั่วซึม จนถึงระดับรั่วไหล ทั้งหมดถึง 10 จุด เราพยายามแก้ไขทุกจุด ต้องยอมรับว่า ไม่มีทางที่จะป้องกันน้ำให้ไม่รั่วซึมเข้ามา เนื่องจากที่ระดับความสูง 1.50 เมตรนั้นมีแรงดันน้ำมาก การปล่อยให้น้ำที่ั่วซึมเข้ามาจนมีระดับความสูง 20-50 เซนติเมตร ภายในบริเวณบ้านกลับเป็นวิธีการอยู่ร่วมกับน้ำท่วมอย่างลงตัวมากกว่า การค้นหาสาเหตุของน้ำรั่วซึม จึงเป็นความจำเป็นที่ต้องรู้ และป้องกันเท่าที่จะทำได้ ตามสถานการณ์ .....อ่านต่อ

89 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 38 @ 2 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "น้ำตก น้ำท่วม ต้องแก้ไข ไม่งั้นจะตกน้ำ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความตอนนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่พิสูจน์แล้วว่า ปัญหาย่อมเกิดขึ้นตลอดเวลา หากแต่เราต้องไม่ย่อท้อต่อปัญหานั้นๆ ด้วยเหตุผลที่ว่าระดับน้ำขึ้นเร็วมากในตอนที่กระสอบทรายกั้นน้ำของ อบต.พิมลราช แตก พนังกันน้ำทลายลง ทำให้การเรียงกระสอบทรายบริเวณประตูเล็กที่ 3 ซึ่งถูกปิดตาย และเราแทบไม่ได้ใช้งานเลย ถูกลืมป้องกัน น้ำเข้าบริเวณบ้านอย่ารวดเร็ว จึงเรียงกระสอบทรายแบบไร้ระเบียบ ทำให้ฐานกระสอบทรายครั้งแรกไม่ดี นับเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเร่งด่วน และจกุดนี้เอง นับเป็นจุดอ่อนมากที่สุด ณ ตอนนี้ .....อ่านต่อ

88 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 37 @ 1 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "แรงดันน้ำทำให้ประตูใหญ่หน้าบ้านโก่งงอเลยครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ หลังจากที่ระดับความสูงของน้ำนอกกำแพงที่ขึ้นสูงสุด 1.50 เมตร แรงดันน้ำก็เริ่มแผลงฤทธิ์ ในตอนที่ 33 ก็ทำให้มีรอยร้าวยาวของกำแพงใกล้บริเวณประตูเล็กถึง 2 แนว ยาวมากเกือบ 2 เมตร ต้องใช้ซิลิโคนยาแนว เพราะว่าหาซื้อปูนสำเร็จรูปไม่ได้เลย บทความนี้จะนำเสนอให้เพื่อนๆ ได้เห็นว่าแรงดันน้ำมีมากๆ นะครับ ทำให้ด้านบนของแนวประตูใหญ่ถึงกับโก่งโค้งได้เลย โดยน้ำได้ดันกระสอบทรายที่พิงประตูอยู่แล้วมาดันประตูอีกทีหนึ่งทั้งๆ ที่ยังเหลือระยะความสูงอีกตั้ง 30 เซนติเมตร จึงเป็นหน้าที่ของกำแพง Tray ที่ยันอยู่แถวหลังสุดที่คอยยันแรงดันน้ำเอาไว้ครับ .....อ่านต่อ

87 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 36 @ 30 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "รายการสถานีเตือนภัย ช่อง Spring News มาสัมภาษณ์ที่บ้านเรื่องการอยู่ร่วมกับน้ำท่วมครับ" : สวัสดีครัเพื่อนๆ เป็นอีกครั้งหนึ่งที่การดำเนินชีวิตในช่วงเวลาของการเป็นคนทุพพลาพได้รรับความสนใจจากสื่อมวลชน จากวิธีคิดที่จะอยู่ร่วมกับภัยน้ำท่วม ที่ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลแล้วระดับหนึ่ง หมายถึง มีการประเมินสถานการณ์ร่วมกันกับคนในครอบครัว ว่าจะร่วมกันปกป้องบ้านจากภัยน้ำท่วมบ้าน โดยแบ่งหน้าที่กันทำงานในภารกิจครั้งนี้ และส่วนตัวก็มีหลายจังหวะโอกาส ที่ท้ายสุดแล้วก็ยังคงอยู่ในบ้านร่วมกัน ลึกๆ แล้ว ก็อาจรู้สึกได้ว่าที่ผมอยู่ร่วมด้วยนั้น ก็เป็นกำลังใจให้ทุกคนในบ้านด้วยเช่นกันครับ แอบคิดเข้าข้างตัวเองครับ .....อ่านต่อ

86 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 35 @ 30 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "น้ำประปา VS น้ำท่วม ถ้าเป็นพวกกันแล้วจะเป็นอย่างไร" : สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผมเอาเรื่องน้ำประปามาพิมพ์เป็นบทความให้อ่านกันนะครับ ถ้าเพื่อนๆ จำได้ จะมีข่าวหนักๆ เรื่อง น้ำประปา ที่ออกมาจากสำนักงานประปามหาสวัสดิ์ ที่ดูแลพื้นที่ฝั่งตะวันตกของกรุงเทพฯ น่าจะครอบคลุมพื้นที่ นนทบุรี ปทุมธานี บางส่วน นครปฐม สุพรรณบุรี (เท็จจริงอย่างไร ผมอาจจะรู้ไม่ทั้งหมดนะครับ แต่ที่แน่ๆ คือ ผมอยู่บางบัวทอง ต้องใช้น้ำจากประปามหาสวัสดิ์แน่นอนครับ) นั้นมีสีชาๆ อาบแล้วคัน น่าจะช่วงวันที่ 26-28 ตุลาคม 2554 นี้ละครับ และแน่นอนว่าต้องส่งผลกระทบในวงกว้างแน่นอน .....อ่านต่อ

85 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 34 @ 30 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "อารมณ์ศิลปินในภาวะน้ำท่วมใหญ่ 2554" : สวัสดีเพื่อนๆ ครับ สำหรับบทความนี้ ขอเป็นอีกมุมหนึ่งที่เป็นความรู้สึก ที่นำไปสู่การกระทำ ทางด้านศิลป์นิดๆ คือ การแต่งเพลง โดยมีเหตุผลง่ายๆ เพียงแค่ว่า "อยากแต่งเพลง" เห็นว่ายอดฮิตมากๆ มีคนแต่งเพลงขึ้นมาเยอะมาก เพราะว่ามีความสามารถด้านนี้ ก็เรียกว่า คนละไม้คนละมือ ที่ตัวเองเก่งอะไร ถนัดอะไร ก็ทำขึ้นมาเพื่อเป็นอาหารทางใจ อิ่มท้องแล้ว ถ้าอิ่มใจ หรือถ้าเพลง สามารถทำให้จิตใจทุเลาความทุกข์ได้บ้าง ก็คงเป็นเรื่องที่ดี ดีที่ได้ทำ คนดนตรีคงคิดง่ายๆ เท่านี้เอง ผมคิดอย่างนั้นนะ .....อ่านต่อ

84 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 33 @ 29 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "จัดการแก้ปัญหากับรอยร้าวบนกำแพง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ไม่รู้ว่าเพื่อนๆ จะเบื่อรึเปล่าที่ผมชอบเอาเรื่องการแก้ปัญหาของกำแพงมาเล่าให้อ่านกันบ่อยๆ ก็ต้องขอโทษไว้ก่อน แต่ว่ามันจำเป็นต้องนำเสนอ เพราะว่ากำแพงที่โบกปูนทับ มันมีรอยร้าวใหญ่ครับ ทำให้ต้องเอาปูนแห้งเร็วมาอุด มาโบกทับใหม่ แต่ปรากฏว่าไม่สามารถหาปูนสำเร็จแห้งเร็วได้ เพราะหมดทุกที่เลยครับ เข้าตำรา มีตังค์ซื้อ ก็หาซื้อไม่ได้ครับ จึงต้องดัดแปลงเอาซิลิโคน ที่ใช้ในงานก่อสร้างมาประยุกต์ใช้ ไม่คาดหวังมาก แต่โดยคุณสมบัติ น่าจะใช้แทนกันได้ หรืออาจจะดีกว่าเสียด้วยซ้ำครับ ซึ่งผมนำภาพมาฝากช่วงท้ายของบทความนะครับ .....อ่านต่อ

83 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 32 @ 28 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ผมพึ่งเห็นว่าป้าย "ห้ามจอด" หน้าบ้านจะขลังขนาดนี้ครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ตามที่แจ้งว่าตอนนี้ จะพาไปดูเรื่องขำๆ 2 เรื่อง จริงจังสัก 1 เรื่อง รวมอยู่ในตอนนี้เลยนะครับ โดยเริ่มจาก เรื่องขำๆ เรื่องแรกนะครับ ในหมู่บ้านมีร้านค้าประจำหมู่บ้าน ชื่อว่า "ร้านรวยรวย" ที่นี่มีทุกอย่าง ทำอาหารด้วยครับ มีนักเก็ต มีสลัด มีเฟรนด์ไฟด์ ด้วยครับ ซึ่งแน่นอนว่าน้ำต้องท่วมด้วยชั้นล่าง ปรากฏว่าเจ้าของร้านก็ทักทายน้องสาว ตอนที่พายเรือผ่าน (อันนี้ให้คะแนนสมเป็นแม่ค้านะครับ รู้จักทักทายลูกค้าครับ) จึงซื้อขายกันผ่านชั้น 2 ของร้านรวยรวย จึงนำภาพบรรยากาศการซื้อขาย ในภาวะน้ำท่วมมาากเพื่อนๆ ชมกันนะครับ .....อ่านต่อ

82 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 31 @ 28 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "เตรียมการระบบระบายน้ำเสีย กับดอกไม้สวยๆ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ มาถึงตอนนี้ ผมได้ชะลอการพยพไปที่จังหวัดชลบุรี ไว้ชั่วคราว เพราะว่า การหาที่พักที่ชลบุรีในเวลานี้ไม่ง่ายเลย เออ... ผมหมายถึงในกรณีคนพิการทุพพลภาพแบบผมนะครับ เพราะว่ามันยุ่งยากพอสมควร ตัวผมเองยังรำคาญความพิการเลยครับ ต่างจากคนปกติมากๆ ครั้นจะไม่เอาใจความพิการก็ไม่ได้เสียด้วยนะครับ ไม่งั้นอาจเจอของหนักคือ "การติดเชื้อ" ที่นอกจากจะทำให้เสียเงินค่าไปนอนโรงพยาบาลแล้ว ยังเสี่ยงกับชีวิตที่อาจวูบไปโดยไม่รู้ตัวง่ายๆ และมีอีกหลายปัจจัยที่ทำให้ยังสามารถอยู่ต่อได้ เช่น ระดับน้ำเริ่มลดลง เป็นต้นครับ .....อ่านต่อ

81 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 30 @ 27 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "การเสริมแนวป้องกันกำแพงอีกครั้ง" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผมยังไม่ได้อพยพนะครับ อาจเป็นเร็วๆ นี้ ดังนั้นบทความนี้ผมได้วิธีอื่นในการโหลดภาพออกจากกล้องมาก่อนชั่วคราว จึงขอนำภาพมาแบ่งปันกัน ซึ่งผมมองว่า เป็นเพียงการเสริมการป้องกันกำแพง ที่ควรต้องทำเท่านั้น คงไม่แตกต่างกับ การที่เราต้องเปลี่ยนขนาดของเสื้อผ้าในวัยเด็กสู่วัยรุ่น ที่ร่างกายมีการเปลี่ยนแปลงขนาดของร่างกาย ก็ต้องคอยเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันใด การคอยปรับปรุง เปลี่ยนแปลง การป้องกันน้ำท่วม ก็เป็นลักษณะเดียวกัน ฉันนั้น (แปลกใจตัวเองมาใช้ .....ฉันใด .....ฉันนั้น ทำไมเนี่ย) .....อ่านต่อ

80 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 29 @ 26 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "เตรียมตัววางแผนครั้งสุดท้ายก่อนจะกลายเป็นผู้ประสบภัยตัวจริง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ตอนนี้คนในบ้านน้อยลง แต่ก็มากพอที่จะดูแลบ้านทั้ง 4 หลังได้ บวกกับเครื่องมือในการปกป้องบ้าน จากพวกมิจฉาชีพ ได้อย่างถูกกฏหมาย เป็นเหตุผลที่ 1 ต่อด้วยหากเกิดเหตุนำท่วมล้นข้ามกำแพงที่ความสูง 1.80 เมตรมา การอุ้มผมขึ้นชั้น 2 อย่างเร่งรีบ คงไม่สะดวก ทั้งๆ ที่ผมเต็มใจ แต่ตัวผมกำลังจะเป็นภาระให้ทุกคนที่เหลืออยู่ เป็นเหตุผลที่ 2 และยังมีเหตุลจุกจิกอีก 3-4 ข้อ แต่เอาหลักๆ ด้วยเหตุผลที่ 3 คือ อินเตอร์เน็ตเริ่มมีปัญหา มาตลอดหลายวัน ทำให้ทำงานได้ไม่เต็มที่ครับ มากพอที่จะทำให้ผมต้องอพยพ ไปชลบุรี .....อ่านต่อ

79 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 28 @ 25 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ชีวิตใหม่ "น้องข้าวหอม" เกี่ยวยังไงกับ สับปะรด และตึก World Trade" : ข้าวหอสวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้คงไม่ยาวมาก ยินดีปรีดา ดีใจไปกับน้องสาวคนโต ที่คลอดลูกสาวที่ถูกตั้งชื้่อว่า น้อง "ข้าวหอม" เป็นหลานคนแรกในครอบครัวบ้านผม และยังทำให้อาม้าผม เป็นอาม่า (คุณยาย) โดยสมบูรณ์แบบ และผมก็ยังกลายเป็นคุณลุง ด้วยเช่นกัน ระหว่างที่พิมพ์บทความนี้ นึกไปถึง 2 เรื่อง คือ ตอนที่ผมรถคว่ำจนต้องกลายเป็นคนทุพพลภาพ ปันั้นคือปี 2544 ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับที่ตึก World Trade ถล่มที่สหรัฐ คือ เป็นปีเดียวกันทำให้จำง่าย ไม่ลืม อีกเรื่องที่นึกถึง คือ ตอนสมัยที่เรียนระดับมหาวิทยาลัย ที่พระจอมเกล้า ธนบุรี ผมเข้าเรียนปี 2533 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่ อัสนี-วสันต์ ออกเทป "สับปะรด" .....อ่านต่อ

78 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 27 @ 24 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "น้ำท่วมกับแม่คน ที่กำลังจะไปดูแลแม่คน" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความตอนนี้ น้ำท่วมแทบไม่เป็นอุปสรรคใดๆ เลยกับความตั้งใจของ "แม่คน" ที่กำลังจะรีบไปโรงพยาบาลเพื่อไปดูแล "แม่คนหน้าใหม่" ลูกสาวตัวเอง น้องสาวผมด้วย ที่พึ่งจะอพยพออกไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา จริงๆ แล้วคุณหมอนัดผ่าครรภ์วันที่ 27 ตุลาคม 2554 นี้ แต่กลายเป็นว่ามีบางอย่างไม่ปกติ (ข้อมูลอย่างไรมีโอกาส ผมอาจจะนำมาเล่าสู่กันฟังนะครับ เพราะว่าถ้าหมดฤดูน้ำหลาก ผมคงไม่ได้มาเล่าเรืองที่บ้านให้ได้อ่านกัน เฉพาะแค่ช่วงนี้เท่านั้นครับ) น้องสาวจึงไปหาหมอที่โรงพยาบาล หมอให้ผ่าตัดทำคลอดพรุ่งนี้เลย ว่าแต่ว่า.... พรุ่งนี้มันวันที่ 25 ตุลาคม นี่นา วันตรงกับผมเลย ผมเกิด 25 กรกฎาคม ถือว่า วันที่ 25 เหมือนกัน .....อ่านต่อ

77 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 26 @ 24 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน"สำรวจนอกหมู่บ้านพบการเปลี่ยนแปลง" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความตอนนี้ ดูเผินๆ เหมือนเป็นแค่การสำรวจภายนอกหมู่บ้านธรรมดาๆ ทำให้เห็นสภาพน้ำท่วมนอกหมู่บ้าน ที่บนถนนจะมีระดับความสูงกว่าในหมู่บ้านต่างๆ แต่จริงๆ แล้ว ถ้าคิดให้ลึกลงไปอีกสักหน่อย จะพบว่า ในภาวะน้ำท่วมนั้น ชุมชนจะเกิดการเรียนรู้ที่จะอยู่กับน้ำท่วม มีการปรับตัว เริ่มมีร้านค้าขายขึ้น ผมนึกไปถึงว่า ถ้าผู้ประสบภัยส่วนใหญ่มีการศึกษา เรียนรู้ ปัจจัยและผลของน้ำท่วม และร่วมวางแผนระดับชุมชน เช่น ถ้าในหมู่บ้านที่เราอยู่ มีการวางแผนที่ดี หมู่บ้านจะไม่จมน้ำแบบนี้ ทุกอย่างจะเกื้อหนุนกัน เราจะอยู่กับภาวะน้ำท่วมได้อย่างมีความสุข และปลอดภัย .....อ่านต่อ

76 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 25 @ 24 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ช่างปูนจำเป็นกับกำแพงข้างบ้านที่ควรระวัง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ สำหรับตอนนี้ยังคงวนเวีนกับการแก้ปัญหาเรื่องการป้องกันกำแพงแนวด้านหลังและด้านข้างที่ติดกับเพื่อนบ้าน เพราะมีรอยร้าว ซึ่งเดิมเราคิดว่า เราจะได้กระสอบทรายมาอีกประมาณ 280 กระสอบ เราจึงตั้งใจจะนำมาวางดันประคองตามแนวกำแพงดังกล่าว ปรากฏว่าระดับน้ำขึ้นสูงมาก ทำให้การเข้ามาในหมู่บ้านนั้น โดยที่ต้องขนกระสอบทรายทำได้ยากมาก ที่สุดแล้วเราได้มาเพียง 18 กระสอบ ซึ่งแทบไม่สามารถทำอะไรได้เลยกับกำแพง จึงนำทั้ง 18 กระสอบไปยันแนวประตูใหญ่ ในส่วนที่ยังขาดอยู่ แต่สำหรับกำแพงจึงต้องกลับมาใช้วิธีโบกปูนพอกไปที่กำแพงแทน ซึ่งเคยยกเลิกไป .....อ่านต่อ

75 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 24 @ 23 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "น้ำท่วม น้ำขึ้น น้ำลง มันเกี่ยวกันยังไงเนี่ย" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ วันนี้มีเรื่องเบาๆ ที่มาเล่าสู่กันฟัง แต่มันก็เกี่ยวข้องเล็กน้อยกับน้ำท่วมนะครับ คือก็ต้องท้าวความย้อนไปเล็กน้อยว่า ที่บ้านครอบครัวน้องสาวนั้น น้องสาวกำลังท้องก่อนจะน้ำท่วม ทำให้ช่วงนี้น้องสาวท้องแก่มากพอดี คาดว่าจะคลอดสิ้นเดือนนี้ คุณหมอนัดวันที่ 27 ตุลาคม 2554 นี้ครับ ถึงเวลาคุณแม่ผมต้องออกไป จะนำภาพมาฝากครับ น้องสาวผมมีคู่แข่งครับ คือ เจ้าเหมียวเพศเมีย ชื่อ "น้ำตาล" เคยออกลูกไปก่อนหน้านี้แล้ว 1 คลอก แต่ตายทั้งหมดเพราะติดหวัดจากแมวอีกตัว ช่วงก่อนน้ำท่วมก็ออกคอกที่ 2 มา 5 ตัว ตายไปแล้ว 2 ตัว เหลลือเพียง 3 ตัว ดูแข็งแรงแล้ว จึงอยากนำภาพมาแชร์กันครับ .....อ่านต่อ

74 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 23 @ 23 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "สวนสัตว์ประจำน้ำท่วม 3 ตัวแรก" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความตอนนี้ ก็แค่เอาสัตว์ชนิดต่างๆ มาเล่าให้ฟังว่าที่บ้านเจออะไรกันบ้าง ก็เท่านั้นเอง ในเบื้องต้นนี้ที่รวบรวมได้อยากจะกล่าวถึงสัตว์ 3 ชนิดนะครับ 2 ชนิดแรกนี่เจอกันตัวเป็นๆ ส่วนตัวสุดท้าย คือ แค่พอมีมูลเท่านั้นครับ งั้นเริ่มจากตัวแรกเลยครับ คือ ปลิง และถ้าไม่ได้เข้าใจผิดก็น่าจะเป็น "ปลิงเข็ม" ครับ ที่น้องสาวลุยน้ำมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้วมานั่งเรือ พอมาถึงในบ้าน ก็นึกว่าเป็น เฉาก๊วย (ผมละงง นึกได้ไงเนี่ย) แล้วน้องสาวก็ประมาณเขี่ยๆ พอมันหลุด เลือดก็ซิบๆ ที่สำคัญทำแผลแล้วเลือดก็ยังซิบๆ ผมดูแล้วก็เฉยๆ นะครับ (เพราะไม่ได้โดนดูดเลือดเอง) แต่เห็นน้องสาว ประมาณว่า ขยะแขยง ยี้ๆ ตลอดๆ .....อ่านต่อ

73 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 22 @ 22 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "สำรวจภายในหมู่บ้าน ภาวะน้ำท่วมสูง 1.40 เมตร" : สวัสดีครับเพื่อนๆ เนื่องจากในภาวะน้ำท่วมก็มีความจำเป็นที่เราควรจะสำรวจรอบๆ บริเวณบ้าน ด้วยเช่นกัน น้องสาวกับสามีจึงพายเรือวนรอบหมู่บ้าน พบทั้งรถที่จอดจมน้ำท่วมไว้ ทั้งในบ้าน นอกบ้าน และยังพบว่าในหมู่บ้านมีบ้านอีก 1 หลัง ที่ยังสามารถป้องกันน้ำท่วมได้ เหมือนบ้านของเรา เท่ากับว่าในหมู่บ้านนี้มีบ้านที่สามารถยังคงป้องกันน้ำท่วมได้ 2 หลัง ส่วนใหญ่ในหมูบ้านนี้ก็ได้ย้ายไปแล้ว แต่ก็ยังคงมีอยู่พอสมควร ถ้าดูจากภาพรวมจะเห็นว่า ยังอีกสูงพอสมควรระดับน้ำถึงจะท่วมมิเตอร์ ดังนั้นในหมู่บ้านจึงไม่โดนตัดไฟฟ้านะครับ น้ำประปาก็ยังไม่โดนตัดนะครับ .....อ่านต่อ

72 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 21 @ 22 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "จอดรถในที่จอดรถได้โดยบังเอิญ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ สำหรับบทความนี้ ไม่มีอะไรมาก สบายๆ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับรถ เพราะว่า รถเป็นปัจจัยที่ 5 ของคนที่มีรถไปแล้ว ดังนั้นแล้ว จึึงไม่แปลกที่จะเห็นภาพปรากการณ์รถจอดรถลอยฟ้า (แบบผิดกฏหมาย) ทีุ่ส่วนใหญ่พากันไปจอดรถบนทางด่วน บนสะพานข้ามแยกต่างๆ ตามที่เห็นบนหน้าจอทีวี ทำให้ผมนึกถึงในวัยเรียน ที่เรามักจะพูดเชิงล้อเล่นกันเวลาฟังผลสอบ ของเด็กที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่งว่า "เกือบได้ กับเกือบตก" เกือบได้ คือสอบตก ส่วนเกือบตก คือสอบได้ จึงอยากนำภาพตัวอย่างของการจอดรถในภาวะน้ำท่วมมาให้ดูครับ .....อ่านต่อ

71 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 20 @ 22 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "การป้องกันน้ำท่วมในระบบระบายน้ำทิ้ง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมขอนำเอาสิ่งที่ควรทำในระหว่างน้ำท่วม กับบ้านที่ต้องการจะป้องกันน้ำท่วมนะครับ และเป็นปัจจัยสำคัญว่าน้ำจะท่วมบ้านหรือไม่ด้วยครับ คือ แนวท่อระบายน้ำ ที่น้ำท่วมจะย้อนเข้า หากเราไม่ได้ป้องกัน ดังนั้น เราจำเป็นต้องเอาอะไรก็ได้ ซึ่งที่นิยมกันก็คือ ทรายใส่ในกระสอบทราย อุดที่ท่อระบายน้ำนอกสุดภายในบริเวณบ้าน ส่วนอีกฝาท่อระบายน้ำจุดถัดมา ก็เอาปั๊มไดโว่มาวางไว้ เพื่อดูดน้ำเสีย ที่เกิดจากการใช้ห้องน้ำ อาบน้ำ ล้างจาน เป็นต้น ซึ่งก็มีปริมาณมากนะครับในแต่ละวัน ออกนอกรั้วบ้าน เพียงเท่านี้ เราก็สามารถใช้ห้องน้ำ และใช้น้ำในชีวิตประจำวันได้อย่างปกติ ในระหว่างน้ำท่วมครับ .....อ่านต่อ

70 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 19 @ 21 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "พึ่งฟังข่าว "น้ำดันน้ำ" คิดเหมือนกันเลยครับ และผมก็ทำไปแล้วด้วยครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ คืนนี้ผมพึ่งจะได้ยินแนวคิด เออไม่ใช่ครับ "โมเดลนเำดันน้ำ" จากช่องไทยพีบีเอส ถ้าเอธิบายสั้นๆ ไม่เยิ่นเย้อ คือ ผมคิดว่าใช้ได้ เพราะผมก็ใช้อยู่ครับ โดยเขียนวิธีคิดเอาไว้ในตอนที่ 67 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 16 @ 20 ตุลาทคม 2554 ชื่อตอน "กาารักษาระดับน้ำเพื่อป้องกันแนวกำแพง" โดยสถานะระดับน้ำปัจจุบันที่วัดทุกวันคือ 1.35 เมตรจากพื้นถนนหน้าบ้านที่เป็นจุดต่ำสุด จุดสูงสุดของถนนที่ 1.22 เมตร พอช่วงเวลาน้ำขึ้น เราจะปล่อยให้ระดับน้ำในรั้วบ้านสูง 30-50 เซนติเมตร จากระดับนอกกำแพง เพื่อให้ระดับนอกกำแพงไม่ต่างจากข้างในมากเกินไป .....อ่านต่อ

69 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 18 @ 16 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "อบต. มาแจกถุงยังชีพชั่วคราว กระบวนการเชิงสัญลักษณ์ของเหตุการณ์น้ำท่วม" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมขอขเียนบทความย้อนหลังสักหน่อยนะครับ เกี่ยวกับ "ถุงยังชีพ" เพราะว่าที่บ้านได้รับ 1 ครั้งเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2554 ภาพทั้งหมดในบทความก็เป็นบรรยากาศที่ทาง อบต. พิมลราช นำมาแจก ถ้าไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไป ผมคิดว่าพี่คนเสื้อขาว ดูมีอายุหน่อย น่าจะเป็น นายก อบต. นะครับ จากภาพผมเห็นว่า ไม่สมควรที่ทุกคนมาเดินลุยน้ำครับ น่าจะมีวิธีการอื่น กลัวเรื่องความสะอาดและโรคภัยไข้เจ็บ จะได้เก็บแรง เก็บร่างกายไว้ช่วยกันพัฒนาประเทศชาติครับ บ่นๆ ให้อ่านกันประเดิมว่า เมื่อมีภัยพิบัติ ก็ต้องมีถุงยังชีพ .....อ่านต่อ

68 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 17 @ 20 ตุลาทคม 2554 ชื่อตอน "ความรู้สึกทำไมต้องยอมมาเป็นผู้ประสบภัย และการอพยพคนท้องแก่ออกจากบ้าน" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ตลอดระยะเวลาที่น้ำท่วม มีทั้งเพื่อน และผู้ใหญ่ ถามทุกวันครับ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ทีวีพูดถึง "บางบัวทอง" จนดังไปแล้ว ทุกคนจะแนะนำให้ผมออกจากบ้าน ออกจากพื้นที่ ซึ่งส่วนตัวผมก็ตั้งใจออกข้างนอกนะครับ เพียงแต่ว่า คิดว่าจะให้ถึงที่สุดก่อน ระหว่างนี้เองผมก็มีความรู้สึกพร้อมๆ กัน 2 เรื่อง คือเรื่องที่ผู้ประสบภัยไม่ออกจากบ้าน คือผู้รู้ซึ้งเลยว่า ทำไมผู้ประสบภัยคิดอย่างนั้น แต่มีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง คือ ครอบครัวเราจะพยายามไม่เป็นภาระให้กับผู้อื่น ถ้าจะต้องรบกวนก็จะให้น้อยที่สุด อย่างวันแรกที่ผมต้องอพยกเพราะว่าน้องสาว อีกคนเป็นห่วง จึงให้กู้ภัยมารับตัวผมออกไป อีกครั้งที่ผมจะรบกวนคือ ตอนที่ไม่สามารถต้านทานน้ำไว้ได้ .....อ่านต่อ

67 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 16 @ 20 ตุลาทคม 2554 ชื่อตอน "กาารักษาระดับน้ำเพื่อป้องกันแนวกำแพง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ระหว่างที่น้ำกำลังขึ้นสูงแบบไม่หวือหวาสักเท่าไหร่ในบางบัวทอง ซึ่งตลอดระยะเวลาที่น้ำท่วมมีเพื่อนๆ ผู้ใหญ่ คนรู้จัก หลายท่านโทรมาถามสถานการณ์ทางบ้านผมว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็ตอบทุกคนว่ายังเอาอยู่ ยังป้องกันได้ จนวันนี้มีน้องที่รู้จักกัน ซึ่งมีความรู้ด้านวิศวกรรมโยธา โทรมาสอบถามว่าเป็นอย่างไร อ่านบล็อกแล้วเตือนว่า กำแพงที่เอาไม้ค้ำยันไม่น่าจะรอด ซึ่งผมก็ยอมรับว่า ไม่น่าจะป้องกันได้ หลังวางสายทำให้ผมพยายามคิดว่าควรทำอย่างไร ในที่สุดก็ป๊งไอเดียเรื่องการรักษาระดับแรงดัน .....อ่านต่อ

66 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 15 @ 19 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "การจัดการน้ำซึมตามกำแพงอิฐบล็อกเบื้องต้น" : สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้นอกจากช่วงเช้าจะได้ทำกำแพง Tray Barrier แล้ว ช่วงรอยต่อเวลายังมีเรื่องน่าหวาดเสียว ก็ึคือเริ่มมีน้ำซึมออกมาทางกำแพงอิฐบล็อก จึงทำให้ต้องรีบคิดหาวิธีป้องกันร่วมกันว่าทำอย่างไร จึงเริ่มมีการถกเถียงกันว่าจะทำอย่างไร ไมานานพวกเราก็มีข้อสรุป โดยผมจะสรุปทั้งแนวคิด และสรุปว่าจะควรทำอย่างไร ดังนี้ครับ

ข้อเสนอการปรุงแก้ไขน้ำรั่วจากกำแพง และสรุปการตัดสินใจ

ฉาบปูนอุดรูรั่ว โดยให้ช่างมาทำ เราสรุปยกเลิก เพราะไม่อยากฝืนทางน้ำ ปล่อยให้นำไหลซึมออกมา ซึ่งเราจะดูดน้ำออกอยู่แล้วตลอดเวลา ด้วยปั๊มน้ำไดร์โว่ 4 ตัว .....อ่านต่อ

65 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 14 @ 19 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ในที่สุดก็ได้ติดตั้ง Tray Barrier แล้วครับ ผมตั้งชื่อเองครับ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้เป็นอีกความพยายามหนึ่งที่พวกเรายังคงพยายามป้องกันกับน้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้ จากตอนที่แล้ว เรามีการเสริมแนวกระสอบทรายดันประตูใหญ่ไว้ แต่คงยังไม่แข็งแรงพอ เพราะถ้าน้ำท่วมถึง 2 เมตร คงสู้แรงต้านของน้ำไม่ได้ จึงจำเป็นต้องทำกำแพงค้ำยัน ที่เมื่อวานทีมงานของน้องเขยได้พยายามเอา Tray ขนาดกว้าง 45 เซนติเมตร สูง 5-10 เซนติเมตร ยาว 3 เมตรมาให้ เพื่อนำมาประกอบกันเป็นกำแพงยันกระสอบทราย ซึ่งพวกเราก็มั่นใจว่าจะสามารถเป็นกำแพงที่แข็งแรงได้ ทำให้พวกเราหายห่วงเรื่องแนวประตูใหญ่ .....อ่านต่อ

64 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 13 @ 18 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "แนวกระสอบทรายใม่ที่จำเป็นต้องทำขึ้นอีกแนว" : สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้วันที่ 18 ตุลาคม 2554 มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในภาวะน้ำท่วม ส่วนตัวคิดว่ากับทุกคนนั่นแหล่ะครับ ทั้งที่โดนน้ำท่วมแล้วต้องหนี หรือังไม่โดนท่วมแล้วต้องเตรียมตัว ครอบครัวผมคือ น้ำท่วมแต่ยังไม่เข้าบ้านก็ต้องต่อสู้กับการป้องกัน ทุกวันมีสถานการณ์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน เรามีความจำเป็นต้องเสริมความแข็งแรงของแนวกระสอบทรายบริเวณหร้าประตูใหญ่ ที่มีแล้วถึง 3 ชั้น แต่เนื่องจากที่นี่ไม่คิดถอดประตูใหญ่ แต่ตัดสินใจใช้ประตูใหญ่เป็นแนวกำแพง จึงเกิดวิธีการเรียงกระสอบทรายแบบใหม่ ผมคิดอย่างนั้นนะ .....อ่านต่อ

63 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 12 @ 18 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน “เครื่องมือสื่อสารที่จำเป็นในภาวะน้ำท่วม และภาพการเตรียมพร้อมเล็กน้อย” : สวัสดีครับเพื่อนๆ ก่อนที่ผมจะไปซีเรียสในตอนที่ 13 เกี่ยวกับพนังกันน้ำทำเอง ที่เอาอุปกรณ์ที่มีอยู่ในอดีตมาประยุกต์ทำ จึงขอแทรกบทความเบาๆ ให้เพื่อนๆ อ่าน เนื่องจากในระหว่างการทำงานป้องกันน้ำท่วมที่มีพื้นที่ถึงจะไม่มาก แต่การกดแต่มือถือ หรือตะโกนบอกกัน ถ้ามากๆ เข้าก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน หรือแม้แต่เวลาพายเรือออกไปหน้าหมู่บ้าน ถ้าติดต่อสื่อสารกันแบบง่ายๆ ด้วย ว.วิทยุ ก็คงจะดีไม่น้อย สมัยก่อนตอนที่ผมมีบริษัทรับเหมาติดตั้งระบบสัญญาณมือถือ เราก็ใช้ ว.วิทยุ ในการทำงานเช่นกัน .....อ่านต่อ

62 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 11 @ 18 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน “ความรู้สึกมากมายในระหว่างน้ำท่วม ที่สามารถเปรียบเทียบกับการทำงาน และภาพเก็บตกครับ” : สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมอาจจะเคยบอกใครต่อใครมากมายเมื่อมีโอกาสว่า คนพิการทุพพลภาพอย่างผมที่ไปไหนมาไหนไม่ได้ นั้นได้เปรียบคนปกติอยู่พอสมควร ตรงที่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามผมก็ไม่สามารถจะดิ้นรน หนีไปไหนได้ ยังคงต้องรอให้คนมาช่วยอยู่ดี ดังนั้นในภาวะการณ์ใดๆ ก็ตาม คนพิการที่ช่วยเหลือใครไม่ได้อย่างผม พอจะช่วยทุกคนในครอบครัวได้ คือ ต้องคิดให้ออกว่า มีจุดไหนบ้างที่จะทำให้น้ำเล็ดลอกเข้ามาได้ในปริมาณมากๆ ก็อาจจะต้องโวยวายทำเสียงดังให้ทุกคนสนใจ จนในช่วงเวลาหนึ่งถึกับต้องพูดออกมาว่า .....อ่านต่อ

61 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 10 @ 16 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ความรู้เรื่องอินเตอร์เน็ตจากความพยายามช่วงน้ำท่วม" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมต้องยอมรับว่า ตัวเองเป็นคนท่ชอบเรียนรู้ การเรียนรู้มีได้หลายอย่าง ตลอด

ชีวิตของผมเรียนรู้มาว่า เหตุการณ์คับขันทำให้เรามีความรู้ได้ เช่นเดียวกับช่วงนี้ที่ผมต้องอยู่กับสถาวะน้ำ่ท่วม ที่มีหลายๆ คนเรียกว่า "มหาอุทกภัย 2554" การอยู่กับสถาวะการณ์อะไรก็ตาม ย่อมเกิดอุปสรรคปัญหา จากนั้นเราก็ต้องเรียนรู้ปัญหานั้น เพื่อหาทางแก้ไข ปรับปรุง เช่นเดียวกัน ตอนนี้ผมเริ่มมีปัญหาแล้ว เพราะว่างานของผมต้องใช้อินเตอร์เน็ต และตอนนี้อินเตอร์เน็ตเริ่มมีปัญหามาตั้งแต่วันที่ 14 ตุลาคม 2554 แล้ว อาการสำคัญ คือ สัญญาณจะใช้งานได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แน่นอนผมจึงโทรเข้าไปที่ทรู 02-900-9000 จนแจ้งขอให้ช่างบริการเข้าามาดู .....อ่านต่อ

60 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 9 @ 15 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ความเสื่อมที่ต้องคำนึง ป้องกันที่ควรระวัง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ งั้นผมมาขอเก็บตกตามชื่อตอนในเื่องแรกก่อนนะครับ "ความเสื่อมที่ต้องคำนึง" ผมเคยกล่าวถึงแล้วว่า ตัวกระสอบทรายนั้นจะย่อยสลายง่าย ยิ่งโดนน้ำเสียแล้ว ในวันแรกนั้นเราวางกระสอบทรายเพียงแถวเดียว ปัจจุบันได้วางถึง 3 แถวเพื่อให้เกิดความมั่นใจ ซึ่งผมไม่รู้ว่าที่อื่นวางกี่แถว แค่ไหน อย่างไร ธงของเราคือ น้ำต้องไม่เข้า ให้เข้าไม่ได้ ทุกใจของคนในบ้านนี้ เราคิดอย่างนั้น เรามีเวรเฝ้าระวังกันด้วย และเช้านี้ก่อนที่จะแก้ไขไม้ค้ำยัน เราต้องรีบเปลี่ยนกระสอบทรายก่อน สำหรับชั้นในสุดที่เคยสัมผัสกับน้ำโดยตรงมาหลายวัน เพราะตอนนั้นวางกระสอบทรายเล่นๆ จึงไม่ได้ระวังอะไร .....อ่านต่อ

59 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 8 @ 15 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "เหตุผลค้ำยัน ค้ำยันเหุผล" : สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ขอท้าวความถึงบทความที่ 58 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 7 @ 15 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ทุ่นลอยน้ำ แพลอยน้ำ เพื่อความปลอดภัย" ที่มีผลทำให้การสร้างไม้ค้ำยันนั้นไม่รับแรงดันของความสูงของน้ำที่อัดมาที่กำแพง จึงทำให้ต้องมีการรื้อตัวไม้ค้ำยัน ซึ่งเป็นไม้รับแรงอัดจากกำแพงมา ถ่ายแรงลงสู่พื้น แล้วติดตั้งเข้าไปใหม่ จึงอยากให้เพื่อนๆ ลองเปรียบเทียบภาพกันจากบทความทั้งสองตอน ดังนั้นสำหรับตอนนี้ ผมจึงอยากขออธิบายแบง่ายๆ โดยให้เพื่อนๆ นึกถึงหลักการการต้านแรงธรรมดาๆ ที่พอจะเข้าใจแบบชาวบ้าน ไม่ต้องถึงกับเรียนมาทางนี้โดยตรง .....อ่านต่อ

58 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 7 @ 15 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ทุ่นลอยน้ำ แพลอยน้ำ เพื่อความปลอดภัย" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมขอคั่นตอนที่ 7 นี ก่อนจะไปดูการแก้ไขไม้ค้ำยัน เพราะว่า ผมอยากนำเสนอเพื่อนๆ ว่า "ความปลอดภัย" สำคัญที่สุด การที่เรากังวลใจ และป้องกันไว้ก่อน ส่วนตัวผมเรียกว่า ความปลอดภัย ไม่ใช่ ความระแวง หรือ วิตกกังวลเกินไป คงต้องท้าวความย้อนไปอีกนิดว่า ครอบครัวบ้านผมมี 3 ทหารเสือ คือ คนพิการก็ตัวผมเอง คนชรามีเพียบเลยครับ ที่อายุเกิน 60 ปีก็ 3 คน ไม่นับคนอ้วนด้วยนะครับ (5555 แอบเอาญาติตัวเองมาขาย) เพราะว่าคนชรากับคนอ้วนบ้านผมนั้น มีปัญหาที่หัวเข่ากันเกือบทุกคน สุดท้ายคือ คนท้อง น้องสาวผมเอง จะคลอดสิ้นเดือนนี้แล้ว สงสัยหลานสาวจะชื่อแถวๆ น้ำท่วม แน่นอนเลยเนี่ย .....อ่านต่อ

57 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 6 @ 14 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ค้ำยันกำแพง ค้ำยันความคิด ค้ำยันจิตใจ" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ตอนที่ 6 นี้เป็นขั้นตอนการทำไม้ค้ำยันกำแพงนะครับ คือที่ตัดสินใจทำกันนั้นก็เพราะว่า ค่าใช้จ่ายในการป้องกันน้ำท่วมนั้นใช้ไปมากแล้ว ถ้าต้องจ่ายเพิ่มสำหรับการทำไม้ค้ำยันอีกสักหน่อย แล้วไม่ต้องกังวลใจกับการที่กำแพงจะพังก็น่าจะดีกว่า จึงเห็นพ้องต้องกันแบบถกเถียงกันเรื่องรายละเอียด เพราะน้องสาว (ลูกพี่ลูกน้องอีกคนหนึ่ง) มีเพื่อนเป็นวิศวกรโยธา ก็แนะนำเรามาว่าต้องทำอย่างไร แต่ท้ายสุดกลับทำลดสเปคลงไปอีกมาก แม้ผมจะลดสเปคไปแล้วก็ตาม (ฟังดูเหมือนพวกลดเสปคเอาส่วนต่างยังไงก็ไม่รู้) .....อ่านต่อ

56 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 5/ ไม่น่าจะเยอะแล้วครับ @ 13 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "กำแพงป้องกันน้ำท่วม หรือกำแพงป้องกันใจคน" : สวัสดีครับ แป๊บเดียวก็มาถึงตอนที่ 5 ซึ่งเป็นช่วงเวลาสำคัญอีกช่วงหนึ่งของการป้องกันน้ำท่วมที่บ้าน มาถึงตรงนี้แล้วพวกเราทุกคนมีความเห็นร่วมกันว่า ต้องปกป้องน้ำท่วมให้ได้ โดยเราจะมีการแสดงความเห็นร่วมกัน เสนอกันขึ้นมาว่า อาจจะเพราะเหตุนั้นบ้าง ต้องระวังตรงจุดนี้บ้าง เพื่อร่วมกันป้องกันไม่ให้น้ำเข้ามาไ้ครับ แต่ว่าเช้านี้มีเรื่องตื่นเต้นก็คือ ช่วงประมาณ 9.00 น. ของวันที่ 13 ตุลาคม 2554 (อยากจะบอกว่า โชคดีที่เกิดเวลานี้ เพราะถ้าเกิดช่วงที่ทุกคนวางใจแล้วนอน อาจจะแก้ไขไม่ทันก็ได้) ปรากฏว่า น้ำทะลักเข้ามาจากรูระบายน้ำที่เคยเจาะแล้วปิดไปแล้ว .....อ่านต่อ

55 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 4/ น่าจะสักสิบกว่าตอนได้มั้งครับ @ 12 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ได้เริ่มงานกับการฉาบผนัง" : สวัสดีครับเพื่อนๆ สำหรับประสบการณ์น้ำท่วมของผมและครอบครัว เข้าสู่วันที่ 3 แล้วครับ เป็นวันที่ผมแฮ้บปี้ที่สุดที่จะได้เริ่มกลับมาทำงานอาสาอีกครั้งแบบเต็มที่ อาจจะเป็นเพราะมีความมั่นใจมากขึ้นถึงระดับน้ำว่าน่าจะไม่เกิน 2 เมตร ซึ่งเท่ากับระดับกำแพงบ้าน บวกกับเรามีการป้องกันน้ำท่วมที่ดี เออ... คิดเอาเองว่าดีนะครับ เพราะว่าน้ำยังไม่เข้า ด้วยแนวความคิดสำคัญ 2 ข้อ คือ การคำนึงถึงแรงดันน้ำ และความเสื่อมของวัสดุที่นำมาใช้ป้องกันน้ำท่วม อย่างเช่น ทราย กระสอบ เป็นต้น ที่ผมต้องเกริ่นๆ แบบนี้ ก็เพราะว่า เราเลยช่วงเวลาฉุกเฉินมาแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไป คือ การป้องกันที่ดีที่สุด เท่าที่เราจะคิดหาวิธีที่จะป้องกัน .....อ่านต่อ

54 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 3/ ไม่รู้ว่าจะถึง 15 ตอนรึเปล่า @ 11 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ผมกลายเป็นผู้อพยพไปซะแล้วครับ" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ วันนี้ผมถูกอุ้มมาขึ้นข้างบนตั้งแต่ช่วงเช้านะครับ ก็เพราะว่า ไม่อยากเป็นภาระทางบ้าน หากมีปริมษรน้ำมามากแล้วก็เข้ามาในบ้านเนื่องจากตอนช่วงเช้านั้น ทางบ้านยังหาซื้อกระสอบทรายไม่ได้ ผมจึงไม่อยากเป็นภาระทุกคน ที่ต้องคอยเก็บข้าวของที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะตู้เย็นยักษ์ของที่บ้านน้องสาว พอขึ้นมาถึงชั้นบนของบ้านหลังที่ผมอยู่ ปรากฏว่า ร้อนพอสมควร และก็เห็นบรรยากาศรอบบ้านที่น้ำกำลังท่วมได้อย่างชัดเจน ญาติบอกผมว่า น้ำขึ้นสูงถึงเอว ใครๆ ก็ทิ้งบ้านไปหมดแล้ว ผมจึงให้ช่วยถ่ายภาพเพื่อนบ้านที่ติดกันมาให้ดู .....อ่านต่อ

53 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 2/ คงอีกหลายตอนครับ @ 10 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ขึ้นเรื่อยๆ ครับ" : สวัสดีครับ เพื่อนๆ เรามาดูต่อตอน 2 กันดีกว่าครับ หลังจากตอนแรกที่ "กว่าจะเตรียมตัว ก็เกือบไม่ทันซะแล้ว" (ชื่อตอน 1 ด้วยครับ) ก็เพราะว่าพอลอกท่อเสร็จ วางกระสอบทรายเสร็จ ประมาณ 4 โมงเย็น พอ 5 โมงเย็น น้ำก็เริ่มขึ้นครับ ขึ้นเรื่อยๆ เลยครับ พื้นถนนที่บ้านสูงกว่าถนน 20 เซนติเมตร น้ำเริ่มผุดจากพื้นขึ้นมาเรื่อยๆ ครับ .....อ่านต่อ

52 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 1/ไม่รู้กี่ตอนจนกว่าจะเป็นผู้ประสบภัย @ 10 ตุลาคม 2554 : ชื่อตอน "กว่าจะเตรียมตัว เกือบไม่ทันซะแล้ว" : สวัสดีครับเพื่อนๆ ในชีวิตไม่เคยนึกว่า จะต้องมาเขียนบทความเกี่ยวกับ "้ำน้ำท่วม" แถมยังต้องเขียนบทความแนว Reality Show อีกต่างหาก เนื่องจากมีผู้แนะนำว่า บ้านครอบครัวผม น้ำยังไม่ท่วม สามารถป้องกันได้ ทำอย่างไร น่าจะเขียนเป็นวิทยาทาน (และควรรีบด้วย เดี๋ยวจะไม่ทันการให้คนอื่นได้เรียนรู้) ซึ่งก็ตรงกับใจผมอยู่แล้ว เนื่องจากผม และครอบครัว ค่อนข้างให้ความสำคัญมาก คือ เราเห็นตรงกันว่า ต้องป้องกันจนถึงที่สุด เพราะว่า มี 3 ทหารเสืออยู่ คือ คนแก่ คนพิการ และสตรีมีครรภ์ .....อ่านต่อ

19 กันยายน 2554 @ ผมเริ่มศึกษาข้อมูลภาพ Starry Night ของ Van Gogh แล้วสะท้อนถึงตัวเอง : สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความนี้อาจจะแตกต่างจากบทความปกติในบล็อก Preedano Painting ไปสักหน่อย เพราะน่าจะเป็นอารมณ์ หรือทัศนะ ความรู้สึกล้วนๆ ต่างจากที่ผมมาเล่านี่ นั่น โน่น ถึงงานต่างๆ ที่ไปทำกิจกรรมมานะครับ อยากพิมพ์ให้เพื่อนๆ ได้อ่าน เพราะใจสั่งให้พิมพ์นะครับ คงต้องเกริ่นนำว่า เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2554 มีคุณณัฐนันท์ ได้ส่งอีเมล์มาถึงผมว่า ได้เคยดูภาพวาดด้วยกาแฟของผม ทางช่องทีวีไทย รู้สึกชอบ และส่วนตัวก็ชอบทานกาแฟ จึงสั่งซื้อภาพ และระบุบริจาคให้กับมูลนิธิสากลเพื่อคนพิการ แต่ประเด็นสำหรับผมอยู่ตรงที่ คุณณัฐนันท์ อยากให้ผมวาดภาพ "The Starry Night" ของ Van Gogh หรือ อยากให้เป็นแรงบันดาลใจ แล้ววาดภาพเพื่อคุณณัฐนันท์ขึ้นมา .....อ่านต่อ

51 : 4 ตุลาคม 2554 @ การบริหารจัดการเรื่องถุงยังชีพที่ผมก็เคยลังเลใจในว่าจะช่วยดีไหม แต่หลังจากได้รับคำแนะนำจากผู้ใหญ่ก็ตัดสินใจช่วยดีกว่าครับ : สวัสดีครับ เพื่อนๆ รวมถึงเพื่อน "จิตอาสา" ซึ่งผมหมายถึงที่ "จิต" ที่เป็น "อาสา"นะครับ ในความรู้สึกผมมี 2 กลุ่มใหญ่ คือ จิตอาสาเบื้องหลัง และ จิตอาสาเบื้องหน้า ผมขอเริ่มที่ จิตอาสาเบื้องหน้า ก่อนนะครับ รวมหมายถึง อาสาที่ลุยหน้างานเลย อย่างเช่น อาสาดุสิต 1,500 ไมล์ ทีมงานช่อง 3 หน่วยกู้ภัยต่างๆ น้องๆ ที่มานั่งแพ็คกิ้งของ ชาวบ้านที่ไม่เดือดร้อนและรวมเงินกันซื้อของไปให้กันจะๆ ถึงที่น้ำท่วม เป็นต้น และก็รวมอย่างผม คนพิการ กับพี่น้องคนพิการคนอื่นๆ ที่ช่วยงานอยู่ที่บ้าน บนเตียงบ้าง บนรถเข็นบ้าง หรือแม้แต่ผู้ใหญ่ (ไม่อยากเรียกผู้สูงอายุ) อย่างพี่ตฤณ พี่่ปรเมศวร์ (ขอรวมไว้ตรงนี้ละกันนะครับ เดี๋ยวมีแค่พี่ตฤณ คนเดียว) เป็นต้น แต่โดยรวมก็คือ กลุ่มคนอาสาที่ออกมาขับเคลื่อน ลงมือ ลงแรง ลงเงินบ้าง (บ้างน้อย บ้างมาก) ลงสมอง ที่สำคัญคือ ลงใจ (ใจที่มีจิตอันเป็นกุศล) .....อ่านต่อ

50 : 1 ตุลาคม 2554 @ ต้องเขียทบทความเกี่ยวกับผู้บริจาคเงินสนับสนุนอการทำงานของกลุ่มอาสาสมัคร เพราะอดใจไม่ไหว: สวัสดีครับ เพื่อนๆ อยากจะบอกว่า บทความนี้คือ อดใจไม่ไหว ส่วนตัวเขียนบทความไว้มากมาย มาถึงวันนี้น่าจะเถึง 1,000 บทความแล้ว มีทั้งมีสาระ และไม่ค่อยมีสาระ ปะปนกันไปนะครับ และส่วนตัวก็เป็นอาสาสมัครทำงานเบื้องหลังด้านข้อมูล และการติดตามการได้รับความช่วยเหลือของผู้ประสบภัยพิบัติและงานด้านการระดมทุนบริจาค จากผู้มีจิตศรัทธา มีจิตอาสาเช่นกัน แต่อาจจะไม่สามารถ หรือมีเวลาไปช่วยหน้างงานได้ ผมจึงนับว่าผู้บริจาคนั้น เป็นอาสาสมัคร เช่นกัน สืบเนื่องจากผมเป็น Blogger จึงรู้สึกคันมือ มากๆ อยากเขียนบทความเกี่ยวกับงานอาสา อยากเอ่ยถึงบ้าง อยากระบายบ้าง อยากชื่นชมบ้าง หรือบ้างครั้ง อาจอยากแสดงความคิดเห็นต่อบางเรื่องที่สมควรที่จะเผยแพร่บ้าง โดยผมขอเริ่มเรื่องแรกจาก การได้รับบริจาคเงิน 22,500 บาท นะครับเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2554 .....อ่านต่อ

49 : อวยพรวันเกิดกับ Google ที่ได้ทำให้คนพิการและคนทั่วโลกได้เชื่อมโยงถึงกันอย่างง่ายๆ สไตล์ easy is the Best : ผมเริ่มใช้อินเตอร์เน็ตจริจัง แบบวันละ 10-15 ชั่วโมง ประมาณปี 2007 เริ่มจากจริงจังที่ต้องการเรียนรู้ และเริ่มจริงจังที่จะเริ่มเขียนบทความ จนทุกวันี้ผมเขียนบล็อก เพื่อเผยแพร่ มากกว่า 50 บล็อก และเอาไว้ใช้งานส่วนตัวกว่า 20 บล็อก ที่เหลือคือ ทำให้คนรู้จักบ้าง ผู้ใหญ่บ้าง เก็บไว้ก่อนบ้าง อีกกว่า 30 บล็อก และในปัจจุบันีคนเข้าบล็อกทั้งหมดรวมกัน ผมคิดว่า น่าจะประมาณเกือบ 1 พันคนต่อวัน กระจายๆ กันไป เนื่องจากผมไม่เอาทุกเรื่อง ทุกแนวการเขียนบทความมารวมกัน เพราะแต่ละบล็อก ผมเห็นว่า อารมณ์แตกต่างกัน อีกประการที่เหมือนกับคนทั่วโลก คือ ผมใช้การค้นหา (search) มากๆๆๆๆๆ ตลอดการใช้งานอินเตอร์เน็ต .....อ่านต่อ

48 : ประเพณีจีน วันไหว้พระจันทร์ (เริ่มบันทึกประเพณีคนจีนที่ครอบครัวปฏิบัติสืบต่อกันมาครับ) : ประเพณีจีน ตอนที่ 1 : สวัสดีครับ เพื่อนๆ สำหรับบล็อกนี้แล้ว ผมพยายามครีเอทว่า จะพิมพ์บทความอะไรดี ซึ่งเป็นทั้งการแสดงความคิดเห็นกับเรื่องใกล้ตัว และเป็นทั้งความรู้ที่ตัวผมพอมี จึงนึกถึงเรื่องใกล้ตัวได้เรื่องหนึ่ง คือ เรื่องประเพณีจีน เนื่องจากครอบครัวผมเป็นครอบครัวคนจีน ซึ่งแน่นอนว่า แต่ละเชื้อชาติ จะมีประเพณีสืบต่อกันมา ซึ่งผมอาจจะไม่ได้ลงลึกมาก จึงจะบันทึกเฉพาะเรื่องปัจจุบันที่ครอบครัวทำปฏิบัติกันสืบต่อมา รวมทั้งผมจะแชร์ความรู้สึก นึกคิด ให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน คงต้องเริ่มเรื่อง "ประเพณีวันไหว้พระจันทร์" เป็นลำดับแรกละกันนะครับ พอเป็นช่วงนี้พอดีครับ .....อ่านต่อ

47 : รู้ทันมิจฉาชีพที่แฝงตัวอยู่ในวิชาชีพให้บริการแอร์ (อย่าให้ช่างแอร์มาหลอกเรา) ตอนที่ 3/5 : สำหรับ 2 ตอนที่ผ่านมานั้น ตอนที่ 1 ผมได้อ้างอิงถึงช่างบริษัทแรก ที่ผมจะวิเคราะห์ให้ได้อ่านกันในตอนสุดท้ายถึงกลวิธีที่ช่างแอร์หลอกลวงจนเป็นวัฒนธรรม ส่วนตอนที่ 2 ผมได้อ้างอิงถึงช่างแอร์ชุดที่ 2 ที่ตั้งใจจะหลอกลวงมากๆ ว่าเขาหลอกอย่างไร ดังนั้น ในตอนที่ 3 นี้ ผมจะได้กล่าวถึงการแก้ไข เหตุปัจจัยที่แอร์ไม่เย็น จนทำให้แอร์เย็นเป็นปกติ เพื่อยืนยันว่า วงการล้างแอร์ หรือผู้ให้บริการแอร์นั้น ป็นวงการมิจฉาชีพที่ใหญ่ระดับประเทศ ดูแล้วถูกกฏหมายด้วยครับ แต่ผมจะเริ่มรณรงค์ให้เพื่อนๆ ที่ใช้อินเตอร์เน็ต ได้รับทราบกัน แล้วพยายามเปลี่ยนวัฒนธรรมนี้ร่วมกัน ป้องกันการสูญเสียเงินให้มิจฉาชีพเหล่านี้ ปีละเป็นหมื่นล้านบาท ฉ(ผมประมาณเองนะครับ) ด้วยกันครับ .....อ่านต่อ

46 : รู้ทันมิจฉาชีพที่แฝงตัวอยู่ในวิชาชีพให้บริการแอร์ (อย่าให้ช่างแอร์มาหลอกเรา) ตอนที่ 2/5 : จากตอนที่ 1 ผมได้เกริ่นไว้ว่า จะไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันกับสถานีตำรวจ เอาไว้ว่าบริษัทให้บริการแอร์ เข้าข่ายมิจฉาชีพ นั้นผมต้องเลื่อนออกไปก่อน เพราะว่าบริษัทเดิม ได้ติดต่อกลับมา หลังจากที่เราโทรไปคุยหลายครั้งว่าแอร์ยังไม่เย็น เขาจะให้ช่างเข้ามาดูให้ใหม่ เขาอยากบริการเรา ซึ่งน้องสาวก็ไม่ยอม เพราะไม่ไว้ใจช่าง ทางนั้นจึงยืนยันมาว่า เจ้าของบริษัท จะมาเอง เราจึงไว้วางใจให้เครดิต เพราะเจ้าของให้ความสำคัญมาเอง .....อ่านต่อ

45 : รู้ทันมิจฉาชีพที่แฝงตัวอยู่ในวิชาชีพให้บริการแอร์ (อย่าให้ช่างแอร์มาหลอกเรา) ตอนที่ 1/5/ : สวัสดีครับ เพื่อนๆ สำหรับทความนี้ จะประมาณว่าบ่นๆ ขอระบาย พร้อมๆ กับให้ความรู้พื้นฐานเพื่อนๆ ไปด้วย ส่วนตัวผมมีความตั้งใจจะนำเสนอวิธีการ และพัฒนาวงการ "ให้บริการล้างแอร์" ในสังคมไทยต่อไป โดยพร้อมตีแผ่ การทุจริต ในวัฒนธรรมการให้บริการล้างแอร์ในไทย อย่างเต็มที่ รวมทั้งจะรณรงค์ให้ช่างแอร์ หรือบริษัท ที่ให้บริการด้านแอร์ นั้นมีธรรมาภิบาล ในวงกว้าง

เนื่องจากวงเงินในการให้บริการล้างแอร์ทั่วประเทศไทยนั้น ส่วนตัวผมคิดว่ามีสูงถึง 5 หมื่นล้านบาท และอาจเกิดความสูญเสียจากการทุจริตในการให้บริการมากกว่า 1 หมื่นล้านบาท หรืออาจมากกว่านั้นอย่างน่าตกใจก็เป็นได้ เพราะนี่เป็นตัวเลขประเมินจากตัวผมคนเดียวครับ .....อ่านต่อ

44 : ตามหาน้ำเพชร ความประทับใจในความพยายามของสิ่งมีชีวิตร่วมโลกเดียวกัน : 3สวัสดีครับ เพื่อนๆ วันนี้ ด้วยความบังเอิญที่ผมได้ไปที่หน้าหลักของเว็บ oknation.net/blog ทำให้ผมได้ไปพบเว็บตามหาน้ำเพชร แมวใจบุญ ทำให้ผมนึกถึงเจ้าทอง แมวของครอบครัวที่ผมเคยไปอยู่ด้วย มันเคยหายไป 2 วัน ผมจึงทำใบประกาศตามหา

ขอให้ตามหาน้ำเพชร ได้นะครับเอาใจช่วย แล้วผมจะ twitt และแจ้งใน facebook ให้ครับ ช่วยกัน ช่วยกัน เป็นสัตว์ร่วมโลกเดียวกันครับ .....อ่านต่อ

43 : นำวลีดีๆ จาก TK Park มาฝากครับ :

สวัสดีครับ เพื่อนๆ กับบล็อกนี้ผมก็หายไปนาน เนื่องจากงานยุ่งมาก และก็มีบล็อกๆ หลักๆ ที่ต้องอัพเดทอยู่ ผมร่วมงาน และต้องไปที่ TK Park ค่อนข้างบ่อย ซึ่งทางเดินที่จะไปห้องน้ำบนชั้น 8 ของ Central World นั้น จะมีภาพฝาผนังอยู่ 2 ข้างทาง ผมชอบประโยค หรือวลี หนึ่งจึงนำมาฝากเพื่อนๆ ครับ .....อ่านต่อ

42 : ขอแสดงความเสียใจกับผู้เสียชีวิตทั้ง 8 ท่าน และญาติๆ ด้วยครับ : สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผมไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกนี้นานมากๆ แล้วครับ เพราะว่างานเยอะมากๆ และก็มีบล็อกที่ต้องรับผิดชอบเยอะมากอีกเหมือนกันครับ ตอนนี้ 6.30 น. แล้ว ผมยังไม่ได้นอนเลย ตามอ่านเรื่องราวของคนที่ขับรถเก๋ง แล้วรู้สึกหดหู่กับความประมาท ยิ่งได้อ่านรายชื่อและข้อมูลของผู้เสียชีวิตแล้ว ก็เสียดายแทนประเทศชาติ เพราะเป็นบุคคลากรสำคัญกับประเทศไทยทั้งสิ้น

อีกไม่นานนี้ เราอาจจะสู้กับประเทศเพื่อนบ้านไม่ได้ เพราะว่าเรากำลังขาดคนที่มีคุณภาพ ถ้าเรื่องการพิสูจน์ออกมาว่า เด็กอายุ 16 นั้นเป็นคนผิด คนๆ เดียว แต่ทำลายคนดีๆ ไป 8 คน ไม่คุ้มกันเลย เกิดอีกกี่ชาติก็ไม่รู้จะเทียบกันได้หรือไม่ .....อ่านต่อ

41 : เรื่องย่อบทละคร ที่ยัง "ไม่ได้ตั้ง" ครับ ช่วยตั้งชื่อให้หน่อยสิครับ

2009-01-03T15:49:00.001+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ตามอ่านบทความของ "ปรยา" หรือของผมเอง ที่เฉพาะบล็อกนี้ผมตั้งใจว่าจะเขียนเกี่ยวกับทางด้านความรู้สึกเมื่อ "อยากเขียน" แต่ถึงกับจะให้เป็น "นักเขียน" คงไม่ได้หวังเท่าไหร่นะครับ และแล้วก็มาถึงวันที่รอคอย (เริ่มแรก) ที่ผมได้เห็นข่าวทางช่อง 7 ที่ประกาศรับสมัคร “โครงการค้นหาคนเขียนบท” ของสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ผมจึงรีบปั่นบทละครย่อ ภายใน 1 วัน ทบทวนประมาณ 2 รอบ เพราะว่ากลัวผิดพลาด (ส่งไปแล้วมีผิดอักขระจนได้ครับ 2 จุด แต่แก้ไขแล้วครับ ที่จะเอามาลงให้เพื่อนๆ อ่านครับ) เริ่มเลยนะครับ

.................................................................

ณ ปลายปี พ.ศ.2544 ประเทศไทยกำลังฟื้นตัวจากภาวะฟองสบู่แตกเมื่อปี 2540 ที่เรียกกันว่า “โรคต้มยำกุ้ง” ถนนหนทางถูกสร้างขึ้นมาใหม่ มากมายหลายเส้น ซึ่งก็นับรวมถึง ถนนราชพฤกษ์ ที่ถือว่าเป็น ถนนเส้นหลักที่ตัดเชื่อมถนนสำคัญๆ หลายเส้นทาง คืนวันหนึ่ง ปลายปี พ.ศ.2544 นั้นเอง มีชายคนหนึ่งได้ประสบอุบัติเหตุบนถนนเส้นนี้ ชายคนนี้ยังไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกอย่างถูกกำหนดมาแล้ว จากเบื้องบน สร้างความลำบากใจมากๆ ให้กับผู้กำหนดชะตาชีวิตของชายผู้นี้ เพราะ “ผู้ดำเนินการชะตาชีวิต” ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนว่า ต้องทำให้ชายผู้นี้ กลายเป็นคนพิการแบบว่า ให้เป็นหนักๆ พิการนิดหน่อยไม่ได้ แต่อย่าให้หนักถึงขนาดทำอะไรไม่ได้เลย ต้องป้อนข้าวป้อนน้ำตลอด ห้ามตายด้วย แถมถูกเบื้องบนดักคอไว้เรียบร้อยแล้วว่า ถ้าจะทำเป็นให้เกิดอุบัติเหตุ จนพิการ ก็ต้องห้ามมีคู่กรณี หมายถึงมีคนอื่นมาบาดเจ็บด้วย สร้างความหนักใจให้ “ผู้ดำเนินการชะตาชีวิต” มากๆ จนต้องถึงกับไปศึกษาว่า ชายคนนี้ดำเนินชีวิตอย่างไร แล้วต้องดลบันดาลอย่างไรให้ชายคนนี้พิการ และยังต้องไปศึกษาอีกว่า ต้องพิการแบบไหนถึงจะเข้าตามเกณฑ์ทีโออาร์ (TOR หรือ ข้อกำหนดคุณสมบัติ ของการพิการ) ของชายคนนี้ รวมทั้งต้องสร้างสถานการณ์ต่างๆ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ด้วย เพราะว่าในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นบุคคลสำคัญสำหรับคนพิการทั่วทั้งประเทศไทย เขาจะต้องเข้ามามีบทบาทที่ทำให้คนพิการมีความเป็นอยู่ดีขึ้น เป็นตัวอย่างของการไม่สิ้นหวัง ไม่ท้อแท้ของคนอีกจำนวนมาก การดำเนินชีวิตของชายคนนี้ขณะที่พิการ จะกลายเป็นแรงผลักดันของคนอีกจำนวนมากมาย แม้แต่คนปกติ .....อ่านต่อ

40 : เห็นปัจจุบัน ลองมองย้อนอดีต (สมัยกรุงศรีอยุธยา) ทำให้เห็นสัจจธรรม

2008-12-31T16:45:00.002+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ วันนี้เป็นวันสิ้นปีพอดี พรุ่งนี้ก็จะเป็นปีใหม่แล้ว ผมรู้สึกว่า งานที่ต้องจัดการยังมีอีกเยอะเลย จึงพักสมองด้วยการเข้าไปดูสารคดีใน youtube ซึ่งผมดูเป็นระยะๆ เมื่อต้องการจะดูบางสิ่งบางอย่างที่หาดูไม่ได้ในทีวีบ้านเรา ที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมไม่มีให้ดู โดยเฉพาะช่วงที่บ้านเมืองเราวุ่นวาย ต่างฝ่ายต่างก็ผลิตวีดีโอ ส่งเข้าไปใน youtube นึกขึ้นมาทีไร ก็ชอบใจที่คนคิดสร้าง youtube นี่เก่งจริงๆ เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่า ขอโทษที่ยาวนะครับ

คงต้องเริ่มจากผมค้นคำว่า "map fo asian after 2012" จนไปเจอวีดีโอที่อธิบายถึงการเสียดินแดนที่ทางฝ่ายกองทัพเป็นผู้จัดทำ ตลอดตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ถึงเขาพระวิหาร จึงเห็นวีดีโอที่ชื่อ ayodtaya จึงลองกดดู นั่งดูไปเรื่อยๆ มี 5 คลิ๊ป รวม 50 นาที ดูแล้วน่าสนใจมาก ทำให้เรามองย้อนอดีตได้ อาจมองไปถึงเรื่องการเมือง การปกครองได้ในบางมุมมอง แต่ในที่สุดสัจจธรรมคือสิ่งที่จริงแท้ แน่นอนที่สุด เพื่อนๆ ลองติดตามชมกันดูนะครับ ผมคิดว่าคงจะได้อะไรกันบ้าง ไม่มากก็น้อยครับ .....อ่านต่อ

**

**

39 : ใบประกาศแมวหาย "เจ้าทอง" สมาชิกครอบครัวตั้งสติมั่น (สมาชิกตัวที่ 1)

2008-12-27T15:32:00.002+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความตอนนี้ ผมอยากบอกเล่าถึงความรู้สึกดีๆ อีกเรื่องหนึ่งของครอบครัวตั้งสติมั่น ที่ครอบครัวนี้เลี้ยงดู และเป็นห่วงเป็นใยสัตว์เลี้ยง ซึ่งมีถึง 10 ตัว ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสที่จะเขียนถึงจนครบทั้ง 10 ตัวรึเปล่า แต่เอาเป็นว่าทยอยๆ ไปเรื่อยๆ เท่าที่โอกาส หรือสถานการณ์จะอำนวยนะครับ

เริ่มจากข่าวร้ายก่อนเลยนะครับ แมวที่ชื่อ "ทองเหลือง" หรือเรียกันติดปากกันในครอบครัวว่า "ทอง" หายตัวไปเมื่อคืนวันที่ 15/12/2551 ทำให้ที่บ้านร้อนใจกัน ต้องทำ "ใบประกาศ : แมวหาย" ออกไปติดตามตู้สาธารณะ เสาไฟฟ้า และม้าไพ ยังไปคุยกับชาวบ้านในจุดที่ม้าไพ คิดว่า เจ้าทองน่าจะไป เช่น บริเวณก่อสร้างที่อยู่หลังบ้าน ก็ไปคุยกับช่างก่อสร้างไว้ และฝากใบประกาศแมวหายไว้ด้วยครับ .....อ่านต่อ

38 : ไปทำบุญที่ศาลเจ้าจีน หลังตลาด ปากเกร็ด

2008-12-26T05:31:00.002+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความตอนนี้ ผมก็จะพาไปดูศาลเจ้าจีน ที่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกันว่า "เหล่าซือกง" ที่ชาวปากเกร็ดเคารพนับถือกันอยู่ ก่อนจะไปชมภาพถ่ายที่เตี่ย (คุณพ่อ) ช่วยถ่ายให้นะครับ คงต้องเริ่มจาก ผมกับม้าไพ และเตี่ย ได้ไปเยี่ยมซินแสที่จังหวัดชัยนาท เพื่อไปปรึกษาเรื่องราวต่างๆ และได้คำแนะนำฬห้มาทำบุญที่ศาลเจ้าจีน ที่มีตู้รับบริจาค และต้องทำบุญด้วยเหรียญบาท 35+2 เหรียญ พร้อมคำอธิษฐาน .....อ่านต่อ

37 : ผู้พิการปกติ ที่วัดหนองทาระภู จ.ชัยนาท

2008-12-14T01:11:00.003+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความในตอนนี้ กี่ยวข้องกับสถานที่แห่งหนึ่ง คือ วัดหนองทาระภู จ.ชัยนาท ซึ่งผมก็เคยเขียนบทความไว้ในตอนที่ 29 : ครั้งแรกในชีวิตของผม ในการไปทำบุญโรงทาน และ 31 : ความจริงของทาน ศีล ภาวนา ในมุมมองของข้าพเจ้า

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ.2551 ที่ผ่านมา ผมกับเตี่ย กับม้า และอาจารย์ ได้ไปธุระสำคัญที่จังหวัดชัยนาท จึงถือโอกาสไปเยี่ยมหลวงปู่ที่วัดหนองทาระภู และผมก็ได้พบเห็นผู้พิการคนหนึ่ง จึงอยากนำความรู้สึกที่มี ได้เล่าสู่กันฟัง พร้อมกับนำภาพมาให้ดูด้วยครับ .....อ่านต่อ

36 : เข้าใจตัวเอง

2008-11-07T01:27:00.001+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผมขอนำบทความเก่าที่เคยลงไว้ใน www.winbookclub.com ของคุณวินทร์ เลียววารินทร์ (ที่เขียนบทภาพยนตร์ "จอมสลัด ปืนใหญ่" ครับ) ที่ลิ้งค์ http://www.winbookclub.com/viewanswer.php?qid=8602

ปรยาสตอรี่ -1 : เข้าใจตัวเอง

ขออนุญาตินำเรื่องราวเก่าๆ มาลงใหม่ เพื่อจัดให้เป็นหมวดหมู่ครับและตอนแรก ครั้งแรกที่เขียนใน winbookclub คือ เข้าใจตัวเอง เนื่องจากเป็นตอน แรกสุดเลย จึงต้องเป็น -1 ครับ

ผมอยากเป็นนักเขียนครับ เพราะหวังว่าจะเป็นแง่คิดให้กับผู้อื่นได้จึงลองเขียนเรื่องสั้นๆ มาให้ช่วยแนะนำครับ .....อ่านต่อ

35 : เยี่ยมโรงเรียนเก่า โยธินบูรณะ

2008-11-07T00:59:00.001+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความตอนนี้ ผมอยากจะกล่าวถึง โรงเรียนโยธินบูรณะ ซึ่งผมเรียนชั้นมัธยมศึกษา 6 ปี ที่นี่ ผมจบจากโยธินฯ ปี พ.ศ.2533 ก็ราวๆ สัก 18 ปีได้แล้วครับ ผมเป็นศิษย์เก่าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะผมไม่เคยกลับไปเยี่ยมเลย หมายถึงไปเยี่ยมอาจารย์ หรือ คุณครูนะครับ แต่ถ้าแบบว่า เข้าไปในรั้วโรงเรียน ไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านประจำ ระลึกความหลัง ไปเดินรอบสนาม เหมือนเล่นมิวสิควีดีโอ ประมาณนี้ ก็สัก 5-6 ครั้ง ได้ครับ

จนเมื่อ 2 เดือนก่อน ผมได้เริ่มงานใหม่อีกงานบางตัว ที่เกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษ เป็นโปรแกรมการเรียนภาษาอังกฤษด้านการออกเสียง จึงนึกถึงโรงเรียน ที่ผมเคยเรียนขึ้นมาทันที จึงตัดสินใจโทรไปที่โรงเรียน และขอสาย อาจารย์ที่เคยเป็น อาจารย์ประจำชั้น นัดหมายกัน จนผมได้ไปเยี่ยมโรงเรียนแบบสมบูรณ์ คือ ได้ไปพบอาจารย์ด้วยครับ เนื้อหาที่คุยกัน ก็มีจุดมุ่งหมายหลายอย่าง เช่น ผมเคยได้รับทุนจากโรงเรียน จึงอยากมอบชุดการเรียน 100 ชุดให้กับโรงเรียน ผมอยากให้นักเรียนรุ่นน้องได้รับความรู้พื้นฐานที่ถูกต้อง ด้านการออกเสียงภาษาอังกฤษ .....อ่านต่อ

34 : หุ่นยนต์กระดาษของผม

2008-11-07T00:39:00.001+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านบทความของผม ซึ่งบทความคราวนี้ ผมขอนำบทความเก่าที่เคยเขียนไว้ใน www.winbookclub.com ในหัวข้อ "ปรยาสตอรี่ 7 : หุ่นยนต์กระดาษของผม" แต่แบบว่าคราวนี้ อยากให้ลองอ่านกันในภาพเลยนะครับ แบบว่า กดที่ภาพเพื่อดูรูปขยายได้เลยครับ .....อ่านต่อ

30

2008-11-01T16:01:00.007+07:00

29

2008-11-01T16:01:00.005+07:00

28

2008-11-01T16:01:00.003+07:00

27

2008-11-01T16:01:00.001+07:00

26

2008-11-01T16:00:00.006+07:00

25

2008-11-01T16:00:00.005+07:00

24

2008-11-01T16:00:00.003+07:00

23

2008-11-01T16:00:00.001+07:00

น้ำท่วม บางบวทอง 3

2008-11-01T15:59:00.017+07:00

70 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 19 @ 21 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "พึ่งฟังข่าว "น้ำดันน้ำ" คิดเหมือนกันเลยครับ และผมก็ทำไปแล้วด้วยครับ"

2008-11-01T15:59:00.013+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ คืนนี้ผมพึ่งจะได้ยินแนวคิด เออไม่ใช่ครับ "โมเดลนเำดันน้ำ" จากช่องไทยพีบีเอส ถ้าเอธิบายสั้นๆ ไม่เยิ่นเย้อ คือ ผมคิดว่าใช้ได้ เพราะผมก็ใช้อยู่ครับ โดยเขียนวิธีคิดเอาไว้ในตอนที่ 67 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 16 @ 20 ตุลาทคม 2554 ชื่อตอน "กาารักษาระดับน้ำเพื่อป้องกันแนวกำแพง" โดยสถานะระดับน้ำปัจจุบันที่วัดทุกวันคือ 1.35 เมตรจากพื้นถนนหน้าบ้านที่เป็นจุดต่ำสุด จุดสูงสุดของถนนที่ 1.22 เมตร พอช่วงเวลาน้ำขึ้น เราจะปล่อยให้ระดับน้ำในรั้วบ้านสูง 30-50 เซนติเมตร จากระดับนอกกำแพง เพื่อให้ระดับนอกกำแพงไม่ต่างจากข้างในมากเกินไป

เราปรึกษากันแล้วว่า จะรักษาระดับความสูงของน้ำให้อยู่ระหว่าง 1.30-1.40 เมตร เพื่อรักษาความแข็งแรงของแนวกำแพงที่ยาวรอบบ้านถึง 180 เมตร วันรุ่งขึ้นเราจะมีการลำเลียงทรายกันซึ่งยอมรับว่า ไม่ง่าย เพราะด้านนอกน้ำท่วมสูงกว่าในหมู่บ้านที่เราอยู่ ผมจะพยายามให้ญาติๆ เก็บภาพมาฝากนะครับ แต่ถ้าเขาวุ่นมากๆ ผมอาจจะใช้เป็นอธิบายแทนนะครับ

ผมกำลังใช้ ว.วิทยุ ในการคุยกับอากู๋ เพื่อควบคุมการปิดเปิดปั๊มไดโว่ เพื่อรักษาระดับน้ำในบ้านไม่ให้มากเกินไป เรียกว่าซ้อมๆ รอรับน้ำชุดใหม่ในช่วงปลายเดือนครับ

ภาพถ่ายในบริเวณบ้านที่เราปล่อยน้ำที่ซึมให้สูงขึ้น เพื่อรอการดูดน้ำออกนอกบ้าน เมื่อถึงระดับน้ำที่กำหนดกันไว้ครับ ดังนั้น ส่วนตัวก็สนับสนุน "โมเดลน้ำดันน้ำ" นะครับ และก็ร่วมยืนยันว่า เป็นความรู้ระดับมัธยมต้นรื่องแรงดัน น้ำท่วมครั้งนี้สำหรับผม คิดว่า เป็นกาทดสอบสภาวะจิตใจ การวิเคราะห์สถานการณ์ และการทดลองใช้ความรู้พื้นฐาน และการประยุกต์แก้ปัยหา ทั้งจากตัวเอง คนในครอบครัว และผู้รู้ที่ผมมักโทรไปขอคำแนะนำครับ

ตอนต่อไป ผมอยากเขียนถึงการจัดการระบบระบายน้ำแบบง่ายๆ ที่เราใช้อยู่นะครับ และผมก็แนะนำคนรู้จักไปหลายคน คือกลัวว่าจะลืมกันเท่านั้นเอง

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

69 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 18 @ 16 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "อบต. มาแจกถุงยังชีพชั่วคราว กระบวนการเชิงสัญลักษณ์ของเหตุการณ์น้ำท่วม"

2008-11-01T15:59:00.010+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมขอขเียนบทความย้อนหลังสักหน่อยนะครับ เกี่ยวกับ "ถุงยังชีพ" เพราะว่าที่บ้านได้รับ 1 ครั้งเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2554 ภาพทั้งหมดในบทความก็เป็นบรรยากาศที่ทาง อบต. พิมลราช นำมาแจก ถ้าไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไป ผมคิดว่าพี่คนเสื้อขาว ดูมีอายุหน่อย น่าจะเป็น นายก อบต. นะครับ จากภาพผมเห็นว่า ไม่สมควรที่ทุกคนมาเดินลุยน้ำครับ น่าจะมีวิธีการอื่น กลัวเรื่องความสะอาดและโรคภัยไข้เจ็บ จะได้เก็บแรง เก็บร่างกายไว้ช่วยกันพัฒนาประเทศชาติครับ บ่นๆ ให้อ่านกันประเดิมว่า เมื่อมีภัยพิบัติ ก็ต้องมีถุงยังชีพ

สำหรับตอนนี้ ผมไม่อยากเอ่ยถึง "ถุงยังชีพชั่วคราว" แต่ผมอยากพูดถึง "ถุงยังชีพถาวร" และน่าจะเป็นถุงยังชีพ ที่ผู้ประภัย หรือว่าที่ผู้ประสบภัย เป็นคนแพ็คเอง ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน ถ้าประชาชนชาวไทยยังทำไม่ได้ ผมเห็นว่ารัฐควรสนับสนุน อย่างน้อยในระดับชุมชนก็ยังดี คือให้ชุมชนสร้าง "ถุงยังชีพถาวร" เอง ให้พวกเขาบรรจุสิ่งของเอง เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการเอง เตรียมการเอง แพ็คเอง ผมคงกำลังจะทำ "โครงการถุงยังชีพถาวร" เท่าที่ตัวเองและผู้เกี่ยวข้อง จะทำได้ หวังเพียงเป็นการจุดพลุ ให้เป็นประเด็นแล้วหลายๆ ฝ่าย หรือตัวชุมชน และผู้ประสบภัยได้คิดได้เอง ว่าควรจะสร้างถุงยังชีพถาวร เอง

ที่พูดอย่างนี้เพราะว่า เวลาเราสร้างถุงยังชีพเอง เราจะได้อย่างใจ ที่สำคัญจะไม่เสียของ เราจะใช้อย่างคุ้มค่าที่สุด ไม่มีอะไรสูญเสีย ถ้าสูญเสียก็จะน้อยที่สุด ผมแค่อยากให้เงินบริจาคที่ทุกคนร่วมด้วยช่วยกันนั้นมันคุ้มค่ามากที่สุดเท่านั้นเอง จะเป็นไปได้ไหมที่ผมเคยเห็นตัวอย่างในทีวี ที่มีชุมชนผู้ประสบภัยรวมตัวกัน เอาถุงยังชีพชั่วคราวมารวมกัน มีการบริหารจัดการให้เหมาะสมกับคนในพื้นที่ ของมีน้อย แจกจ่ายเท่าที่จำเป็น และมีฝ่ายออกไปรับถุงยังชีพชั่วคราวเข้ามารวบรวม ผมคิดเอาเองว่า อย่างนี้คือกึ่งๆ ระหว่างถุงยังชีพชั่วคราวและถาวร แล้วนะครับ เพียงแต่พวกเขายังไม่ได้สร้างเองเท่านั้น แต่มีการจัดการร่วมกันเอง

ลำดับต่อไปก็จะีการติดต่อกับผู้อื่น คือ ผู้นำในภาวะภัยพิบัติ จะเป็นผู้นำตัวจริงที่ชาวบ้านยอมรับ มีความต้องการของทุกคนในมือ ในลำดับนี้ ผมอยากเห็น "สต๊อกยังชีพชั่วคราว" มีการบริจาคในลักษณะ ข้าวสาร 10 ถุง (ถุงละ 49 กิโลกรัม) ปลากระป๋อง 2 ลัง เทียนไข 50 แพ็ค น้ำปลา 1 ลัง น้ำตาล 1 กระสอบ ผ้าอนามัย 20 แพ็ค น้ำดื่ม 200 ขวด เป็นต้น คือ ผู้นำสามารถแจ้งขอรับสิ่งของบริจาคแบบเป็นออเดอร์ที่จำเป็น จากนั้นผู้ประสบภัยในชุมชนก็มารับอีกต่อหนึ่ง ไม่ใช่เหมือนที่ผมเห็นในทีวี ที่มารับถุงยังชีพตั้งแต่เช้า เข้าถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว หรือบางคนก็จมน้ำตาย มันเศร้ามากเลยครับ ผมคิดเอาเองว่า "สต๊อกยังชีพชั่วคราว" นั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของ "สต๊อกยังชีพถาวร" และเป็น "ถุงยังชีพถาวร" เช่นที่บ้านกำลังทำอยู่ ณ เวลานี้ที่ต้องอยู่ในฐานะผู้ประสบภัยเช่นกันครับ

ผิดถูกอย่างไร เห็นต่างหรือเหมือนกันอย่างไร ผมก็ไม่มีอะไรมากนะครับ เพียงเห็นว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมีพัฒนาการ ถุงยังชีพก็ควรมีพัฒนาการเช่นกัน และถ้าเป็นอยางนั้น ก็แสดงว่าตัวผู้ประสบภัยก็จะพัฒนาการเช่นกันครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

22

2008-11-01T15:59:00.008+07:00

20

2008-11-01T15:59:00.007+07:00

68 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 17 @ 20 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ความรู้สึกทำไมต้องยอมมาเป็นผู้ประสบภัย และการอพยพคนท้องแก่ออกจากบ้าน"

2008-11-01T15:58:00.022+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ ตลอดระยะเวลาที่น้ำท่วม มีทั้งเพื่อน และผู้ใหญ่ ถามทุกวันครับ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ทีวีพูดถึง "บางบัวทอง" จนดังไปแล้ว ทุกคนจะแนะนำให้ผมออกจากบ้าน ออกจากพื้นที่ ซึ่งส่วนตัวผมก็ตั้งใจออกข้างนอกนะครับ เพียงแต่ว่า คิดว่าจะให้ถึงที่สุดก่อน ระหว่างนี้เองผมก็มีความรู้สึกพร้อมๆ กัน 2 เรื่อง คือเรื่องที่ผู้ประสบภัยไม่ออกจากบ้าน คือผู้รู้ซึ้งเลยว่า ทำไมผู้ประสบภัยคิดอย่างนั้น แต่มีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง คือ ครอบครัวเราจะพยายามไม่เป็นภาระให้กับผู้อื่น ถ้าจะต้องรบกวนก็จะให้น้อยที่สุด อย่างวันแรกที่ผมต้องอพยกเพราะว่าน้องสาว อีกคนเป็นห่วง จึงให้กู้ภัยมารับตัวผมออกไป อีกครั้งที่ผมจะรบกวนคือ ตอนที่ไม่สามารถต้านทานน้ำไว้ได้

เรื่องที่สอง คือ ผมคิดว่าวิกฤตครั้งนี้เป็นโอกาสที่หาไม่ได้อีกแล้ว กับการที่ผมจะได้เรียนรู้ในการแก้ปัญหาต่างๆ ในฐานะผู้ประสบภัย เพื่อจดบันทึก การใช้ความรู้ และรับรู้ความรู้สึก บรรยากาศ ต่างๆ เพื่อถ่ายทอด เผยแพร่ บนอินเตอร์เน็ต และหวังอย่างยิ่งว่า ผู้อ่านจะมีสติและฟันฝ่าปัญหาต่างๆ ไปได้อย่างมีเหตุมีผล บนพื้นฐานของการวิเคราะห์ข้อมูลต่างๆ

จบไปแล้วกับความรู้สึกนะครับ งั้นก่อนจบบทความนี้ ผมขอนำภาพของน้องสาวที่ท้องแก่ กำลังจะออกนอกบ้านเพื่อไปนอนข้างนอก และรอไปพบแพทย์เพื่อทำคลอดเลยครับ คงไม่กลับเข้ามาที่บ้านจนกว่าจะคลอดเสร็จ มาให้เพื่อนๆ ดูครับ

ระดับความสูงของน้ำนะครับ ส่วนตัวผมคิดว่าสูงมากเลยนะครับ

ดูระดับความสูงของกระสอบสิครับ

ต้องคลานออกมาครับ

อากู๋ต้องนำเรือออกไปด้วยครับ เพื่อให้น้องสาวนั่ง และน้องเขยลากเรือไป ที่ต้องลากเรือก็เพราะมั่นคงกว่า เรือจะได้ไม่ล่มแน่นอน ความปลอดภัยต้องมาก่อน

แพลอยน้ำที่ก็มีประโยชน์มากๆ นะครับ (ขอบอกซ้ำบ่อยๆ นะครับ)

ต้องข้ามอย่างนี้ครับ เป็นทางปกติที่ใช้กันตั้งแต่วันนี้ครับ

น้องสาวนั่งเรือยนต์ของน้องเขยครับ

พากันออกไปทั้ง 4 คน เพื่อไปช่วยกันยกเรือข้ามสะพานด้วยครับ

บทความนี้ก็เบาๆ นะครับ แล้วตอนต่อไป ผมจะมาอัพเดทการเพิ่มเติมการป้องกันกำแพง มาฝากเพื่อนๆ ครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

67 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 16 @ 20 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "กาารักษาระดับน้ำเพื่อป้องกันแนวกำแพง"

2008-11-01T15:58:00.021+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ ระหว่างที่น้ำกำลังขึ้นสูงแบบไม่หวือหวาสักเท่าไหร่ในบางบัวทอง ซึ่งตลอดระยะเวลาที่น้ำท่วมมีเพื่อนๆ ผู้ใหญ่ คนรู้จัก หลายท่านโทรมาถามสถานการณ์ทางบ้านผมว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็ตอบทุกคนว่ายังเอาอยู่ ยังป้องกันได้ จนวันนี้มีน้องที่รู้จักกัน ซึ่งมีความรู้ด้านวิศวกรรมโยธา โทรมาสอบถามว่าเป็นอย่างไร อ่านบล็อกแล้วเตือนว่า กำแพงที่เอาไม้ค้ำยันไม่น่าจะรอด ซึ่งผมก็ยอมรับว่า ไม่น่าจะป้องกันได้ หลังวางสายทำให้ผมพยายามคิดว่าควรทำอย่างไร ในที่สุดก็ป๊งไอเดียเรื่องการรักษาระดับแรงดัน

โดยเราจะรักษาระดับแรงดันน้ำ ด้วยการปล่อยน้ำเข้าบริเวณบ้านช่วงถนนหน้าบ้าน ที่ระดับความสูงรวมเมื่อเทียบกับข้างนอก 30-40 เซนติเมตร หากข้างนอกกำแพงมีความสูงมากขึ้น เพื่อให้ข้างนอกไม่ต่างจากข้างในมาก อีกอย่างเพื่อให้ผืนน้ำในบ้านรักษาความเสียหายของพื้นคอนกรีตที่มีน้ำผุดขึ้นมา รวมท้งน้ำที่ขึ้นมาจากผืนดิน

อากู๋คาดเดาว่า เนื่องจากเรามีการปลูกต้นไม้ใหญ่ เช่น ต้นมะม่วง ต้นขนุน ต้นแก้วป่า เป็นระยะๆ ตามแนวกำแพง จึงอาจจะเป็นไปได้ว่ามีรากไม้ของต้นไม้เป็นตัวพยุงดินไว้ทำให้สามารถต้านแรงดันน้ำมาจากใต้ดิน อย่างไรก็ตามตอนนี้เราจะดำเนินการตามแผนการปล่อยให้น้ำซึมเข้ามาในระดับที่เรากำหนด ผมนำภาพที่อากู๋อีกท่านหนึ่งของผม จะทำหน้าที่เช็คระดับความสูงของน้ำทุกวัน เพื่อมาประเมินสถานกาณ์ร่วมกัน

ผมเห็นแพลอยน้ำีไร ก็ชอบใจทุกที รู้สึกได้เลยว่ามันมีประโยชน์มากๆ ครับ

ทำให้ขึ้น-ลงเรือง่ายครับ

เช็คระดับความสูงของน้ำครับ

อุปกรณ์เช็คระดับทำง่ายๆ จากท่อพีวีซี ที่มีครับ

สำหรับภาพที่ระดับน้ำสูงขึ้นนั้น ผมจะนำมาฝากในตอนต่อๆ ไป ที่เราจะจัดการกับระบบระบายน้ำของห้องน้ำพร้อมกันละกันนะครับ ตอนต่อไปผมจะนำภาพการอพยพ (ให้ดูเข้ากับบรรยากาศน้ำท่วมครับ) ของน้องสาวที่ท้องแก่จะคลอดสิ้นเดือนนี้ครับ กับการตอบคำถามที่ผมทำไมต้องเป็นผู้ประสบภัย มาให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

61 : บทความชุด "ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วม" ตอนที่ 10 @ 16 ตุลาคม 2554 ชื่อตอน "ความรู้เรื่องอินเตอร์เน็ตจากความพยายามช่วงน้ำท่วม"

2008-11-01T15:58:00.008+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมต้องยอมรับว่า ตัวเองเป็นคนท่ชอบเรียนรู้ การเรียนรู้มีได้หลายอย่าง ตลอด

วันรุ่งขึ้น (15/10/2554) ช่างของทรูก็โทรเข้ามา แล้วบอกเหตุผลของสัญญาณที่ใช้งานได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ซึ่งจะสัมพันธ์กับไฟกระพริบ 3 ดวง ด้านขวาของ ไวร์เลสโมเด็ม (Wireless Modem) ถ้าอธิบายง่ายๆ กคือ ไฟดวงเดียวทางซ้าย 1 ดวง คือ ปิด-เปิดเครื่อง ด้านขวาถ้าติด 3 ดวงแปลว่าใช้งานอินเตอร์เน็ตได้ ถ้าติด 1 ดวง หรือ 2 ดวง สัญญาณอินเตอร์เน็ตจะใช้ไม่ได้ ผมทราบแค่นั้น เหตุผลที่ว่าตรงกับความคิดผมก็คือ ตู้ชุมสายโดนน้ำท่วมซะแล้ว ตายแน่ๆ ถ้าอินเตอร์เน็ตใช้งานไม่ได้ ผมจะกลายเป็นคนทุพพลภาพสิ้นเชิงถาวรของแท้เลยครับ

คราวนี้ผมต้องดิ้นรนอีกแล้ว เริ่มจากถามช่างเลยครับ เอาง่ายๆ ซักไซ้ไล่เรียงนานพอสมควร ซึ่งถ้าเล่าคงยาวสิบหน้า เอาเป็นว่าสรุปเลยดีกว่า ว่ามจับใจความได้ว่าอย่า.ไร คือ ตู้ชุมสายของผม คือ "ตู้ชุมสายบางบัวทอง 06-CAB 18 หน้าหมู่บ้านสินบดี" และจุดเชื่อมต่อของผมอยูประมาณแถว 3 จากทั้งหมด 5 แถว ซึ่งตัวตู้อยู่ในตำแหน่งน้ำท่วมแล้ว แต่ท่วมยังไม่ถึงแถวจุดเชื่อมของผม แต่เมื่อมีรถวิ่งผ่านน้ำกระเพื่อม วงจรจะชื้อน วงจรจะตัดอัตโนมัติป้องกันการช็อต พอแห้งถึงจะใช้งานได้ (ผมคิดต่อว่าที่แห้ง เพราะอาจจะเป็นว่ามีความร้อนสะสมในตัวตู้) ดังนั้นอินเตอร์ของผมขึ้นอยู่กับระดับน้ำท่วม จึงทำให้ผมกังวลใจว่า ระดับน้ำที่สูงขึ้นเรื่อยๆ จะทำให้ผมไม่สามารถใช้งานอินเตอร์เน็ตได้ในเร็วๆ นี้ แล้วงานผมละจะทำยังไง

(ผมไปเสริช์ภาพโมเด็มรุ่นที่ผมใช้จากในเน็ตมาให้เพื่อนๆ ดู)

ผมจึงพยายามให้ช่างเสนอทางออก หรือช่วยเหลือผม ซึ่งผมก็ถามหลายทาง แต่คำตอบคือ ทำอะไรไม่ได้ เพราะว่าน้ำท่วม ผมเลยเถิดไปถึงจะไปขอต่อตรงสัญญาณจากเพื่อนบ้านในระยะไม่เกิน 80 เมตร แต่ก็โดนปฏิเสธเพราะช่างไม่รู้ข้อมูล (จริงๆ ถึงรู้ก็บอกใครไม่ได้ ข้อม฿ลลูกค้าห้ามบอก) จึงทำให้ผมซักถามต่อว่าถ้าผมลงทุนกู้ตู้ชุมสายให้ละ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม ช่างบอกว่า "ใช่ครับ" ผมจึงจะจ้างเขา มันจึงทำให้ผมรู้มากขึ้นอีกว่า True มีทีมงานช่าง "อินไซต์" ซึ่งผมก็ๆไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร แต่ที่แน่ๆ ทีมนี้เป็นทีมกู้ตู้ชุมสายจากน้ำท่วม เช่น เอากระสอบทรายมาล้อมแล้วดูดน้ำออก หรือทุกวิธีที่ทำให้น้ำแห้งที่บริเวณตู้ฯ

ที่สำคัญมากๆ นะครับ ตอนนี้ทีมช่างอินไซต์ กำลังกู้ตู้ลำดับที่ 16 อยู่ ซึ่งผมก็เดาเอาเองว่า ถ้าทำตามคิวก็น่าจะมาที่ตู้ 17 (หน้าสำนักงานที่ดินบางบัวทอง) แล้วก็น่าจะมาถึงตู้ 18 ที่อยู่ใกล้หมู่บ้านผม ผมรู้เพิ่มเติมอีกว่า ยังไงๆ ทีมอินไซต์ก็ต้องกู้ตู้ชุมสาย เพราะถ้าจมน้ำนาน อุปกรณ์ภายในจะเสียหายและต้องเสียค่าใช้จ่ายหลายแสนในการเปลี่ยนอุปกรณ์ (เห็นช่างพูดคำว่า การ์ดๆ อะไรนี่ละ)

ผมฟังแล้วค่อยใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย วันนี้วันที่ 16/10/2554 แล้ว รับรู้ได้เลยว่าอินเตอร์เน็ตหลุดน้อยลง หลุดบ้างเป็นพักๆ แต่ไม่ถี่เท่าวันที่ 14-15/10/2554 ที่ผ่านมา แรกๆ พยายามจะโทรเข้าส่วนกลางเพื่อขอลัดคิวมากู้ตู้ชุมสาย 18 เลย แต่เนื่องจากติดเสาร์-อาทิตย์ ความแพยายามนี้จึงตกไปเพราะไม่มีใครรับสายเลย

ตัวอย่างตู้ชุมสายที่ผมหาเจอในเน็ต ของใครก็ไม่ทราบนะครับ เอามาให้ดูเป็นตัวอย่างเท่านัั้นครับ

นี่ก็หามามั่วๆ จากเน็ต แตคงใกล้เคียงกัน ข้างในตู้เป็นแถวๆ เหมือนกัน คงคล้ายกับที่ผมเข้าใจนั้นแหละครับ จุดเชื่อมอินเตอร์เน็ตผมอยู่แถวกลางๆ ตามที่ช่างบอก เพราะเขาจำได้ และที่จำได้ก็เป็นเรื่องตลก คือ ชื่อเล่นของช่างชื่อ "ได" ชื่อเดียวกันกับคนดูแลผมที่ชื่อ "ได" เหมือนกัน จึงเป็นเรื่องบังเอิญที่ทำให้จำกันได้ครับ

ก็กลายเป็นว่า ระหว่างน้ำท่วมนั้น เราก็ยังคงได้รับความรู้เพิ่มเติมได้เช่นกัน สิ่งที่ควรรู้ยังไมีอยู่อีกมากมายไม่รู้จบในโลกใบนี้ครับ ถ้าเราไม่หยุดที่จะเีรียนรู้ ไม่หยุดที่จะคิดแก้ปัญหา

ตอนหน้าผมจะนำอะไรมาแบ่งปันเพื่อนๆ ระหว่างน้ำท่วม ลองตามอ่านนะครับ แต่รับรองว่าถ้าตามอ่านกัน น่าจะได้ความรู้ไปบ้างไม่มากก็น้อยครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

13

2008-11-01T15:57:00.008+07:00

12

2008-11-01T15:57:00.007+07:00

11

2008-11-01T15:57:00.005+07:00

10

2008-11-01T15:57:00.003+07:00

9

2008-11-01T15:57:00.001+07:00

8

2008-11-01T15:56:00.008+07:00

7

2008-11-01T15:56:00.007+07:00

6

2008-11-01T15:56:00.005+07:00

5

2008-11-01T15:56:00.003+07:00

4

2008-11-01T15:56:00.001+07:00

3

2008-11-01T15:55:00.004+07:00

2

2008-11-01T15:55:00.003+07:00

1

2008-11-01T15:55:00.001+07:00

121

2008-09-19T21:48:00.001+07:00

121

120

2008-09-19T21:47:00.005+07:00

120

119

2008-09-19T21:47:00.003+07:00

119

118

2008-09-19T21:47:00.001+07:00

118

117

2008-09-19T21:46:00.003+07:00

117

116

2008-09-19T21:46:00.001+07:00

116

115

2008-09-19T21:45:00.004+07:00

115

114

2008-09-19T21:45:00.003+07:00

114

113

2008-09-19T21:45:00.001+07:00

113

112

2008-09-19T21:44:00.005+07:00

112

111

2008-09-19T21:44:00.003+07:00

111

117 : ร้านแว่นตา "นครทอง" ร้านแรกและร้านเดียวในชีวิตครับ

2008-09-19T21:44:00.001+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ คงทราบดีว่า ผมใส่แว่นตา เพราะรูปภาพของผมทั้งหมดผมใส่แว่นทุกภาพเลยนะครับ แว่นตาจึงเป็นเสมือนส่วนหนึ่งของร่างกาย ผมคิดว่าคนที่สายตาสั้นทุกคนคงเข้าใจดี ปัจจุบันผมสายตาสั้นประมาณ 450 ทั้งสองข้าง สั้นระดับนี้มาเกือบ 10 ปีแล้วครับ และสำหรับบทความนี้ผมอยากเขียนถึง ร้านแว่นตา "นครทอง" ที่อยู่แถวท่าน้ำนนท์ (จ.นนทบุรี) อันเก่าแก่ ที่มีศาลาว่าการจังหวัดนนทบุรีที่มีอายุเป็น 100 ปี ผมค่อนข้างผูกพันกับท่าน้ำนนท์มากพอสมควรนะครับ เพราะว่าสมัยเด็ก เช้ามืดก็ต้องมาซื้อของไปขายกับคุณแม่ที่ตลาดนนท์บ่อยๆ มีเพื่อนสนิทอยู่แถวนี้ มากินอาหารแถวนี้บ่อยๆ

ผมจำไม่ได้แล้วว่า ใครแนะนำให้ผมมาวัดสายตา และตัดแว่นที่ร้านแว่นนครทอง ตั้งแต่ผมอยู่ ม.2 อายุ 13 ขวบ แต่ที่รู้แน่ๆ ก็คือ ผมไม่เคยไปตัดแว่นที่ไหนเลย ผมมาที่นี่แห่งเดียว และยังตั้งใจอีกว่า จะใช้บริการที่นี่ไปจนกว่าผมจะเสียชีวิตไป หากว่าทางร้านในรุ่นที่สองนี้ยังคงเปิดอยู่นะครับ ส่วนตัวผมคิดว่าที่นี่ราคาย่อมเยา สินค้ามีคุณภาพ ผมใช้แล้ว ใช้นาน กรอบไม่แตกหักงง่าย เลนส์ที่เคลือบก็ถนอมสายตาผมได้อย่างดี ถ้าท่านใดสนใจก็ลองเข้าดูที่ http://www.facebook.com/nakornthong.optic เอาเองละกันนะครับ

ถ้าอยากได้ส่วนลด อาจลองบอกทางร้านดูว่า "อ่านจากบทความของผมในอินเตอร์เน็ต ชื่อปรีดา ที่เป็นคนพิการ นั่งรถเข็น" ไม่ทราบว่าลดเท่าไหร่นะครับ คงได้บ้างไม่มากก็น้อยครับ ครอบครัวในตระกูลบ้านผมหลายๆ ครอบครัว รวมกันแล้ว นับเฉพาะที่ใส่แว่น น่าจะ 10 กว่าคน ตัดแว่นที่นี่หมดนะครับ

ผมยังจำได้ดีว่า เมื่อ 10 ปีก่อนที่ผมนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล เจ้าของร้านยังไปเยี่ยมผมด้วยเลยครับ ก็รู้สึกประทับใจกับร้านแว่นตานครทองมากครับ ดังนั้นแล้วในด้านความรู้สึก ก็อยากอุดหนุนที่ร้านนครทอง ให้ถึงที่สุด เท่าที่คนๆ หนึ่งจะทำได้ ถึงแม้หลายๆ เรื่องในชีวิตของมนุษย์เรานั้น อาจจะไม่ได้สำเร็จไปเสียทุกเรื่อง ทุกอย่าง บ้างเรื่องสำเร็จ บางเรื่องล้มเหลว เนื่องจากเราไม่สามารถที่จะกำหนดองค์ประกอบรอบๆ ตัวเราไม่ได้ แต่เรื่องที่เราพอจะทำได้ ผมจะทำ และการใช้บริการที่ร้านนครทองเพียงแห่งเดียวในชีวิตของคนสายตาสั้น นั้นผมตั้งใจไว้แล้ว เรื่องเล็กๆ เรื่องนี้ ผมอยากให้มันสมบูรณ์แบบ (Perfect)

เมื่อวันที่ 30-12-54 ในขณะที่ผมพยายามจะไปใช้บริการที่ร้านนครทอง สำหรับคนพิการนั่งรถเข็นนั้น ไม่ง่ายเลย ไม่มีที่จอดรถใกล้ร้าน รถติดมาก ต้องเข็นรถเข็นฝ่ารถติด จากจุดที่ต้องจอดห่างไกลจากร้าน ทางแคบ คนขับรถ TAXI ถามผมอย่างหงุดหงิดว่า ทำไมผมไม่ไปตัดแว่นที่อื่น ผมบอกเขาว่า "ผมไว้ใจที่นี่ ผูกพันกับที่นี่ และจะใช้บริการที่นี่เพียงที่เดียว ยังไงก็ช่วยผมหน่อย" เพราะว่าคนที่ลำบากก็คือเขา ที่ต้องพาผมไปนะครับ

ถ่ายคู่กับทายาทรุ่นที่ 2 และอาจจะรุ่นที่ 3 ในอนาคต

ถ่ายอีกครั้งตอนเปลี่ยนอันใหม่ แต่ยังไม่ใส่เลนส์นะครับ ถ่ายไว้ก่อนครับ

เพราะต้องมาแวะรับอีกทีตอนดึกครับ

ผมไม่เคยแม้แต่จะคิดไปตัดแว่นที่ร้านอื่น ที่มีเกิดขึ้นมากมายเป็นดอกเห็ด แถมร้านนครทองยังอยู่ไกลจากบ้านที่บางบัวทอง เพราะเมื่อก่อนผมอยู่ตรงตลาดศรีเขมา จึงทำให้ใกล้ร้าน ในวันที่ผมไปนั้นมีคนเข้าร้านแน่นมาก ร้านห้องแถวห้องเดียว เทียบกับร้านหรูหรา ที่อยู่ใกล้ๆ กันไม่ได้เลย แต่ผมเชื่อโดยส่วนตัวว่า ทุกคนที่มาร้านนี้ สามารถไว้วางใจในคำพูดของเจ้าของร้านได้ มั่นใจในสินค้าว่าเป็นของแท้ หรือแม้แต่เราจะบอกทางร้านว่า เรามีงบประมาณเท่าไหร่ การรับประกัน หรืออาจจะเรียกว่า การบริการก็ว่าได้ ที่เขาจะดูแลเราไปตลอด เพียงเรามาหาที่ร้านเท่านั้น

เป็นอีกมุมหนึ่งของผมนะครับ และอีกความรู้สึก ที่อยากแบ่งปันให้กับเพื่อนๆ ครับ

พิมพ์เมื่อ 30 ธันวาคม 2554

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano.

111 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 60 @ 28 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ถุงยังชีพมีแบรนด์ ต้องอย่างนี้ครับ ศปภ."

2008-09-19T21:43:00.010+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความตอนนี้ ผมขอล้วนๆ เกี่ยวกับถุงยังชีพ จะนับเป็นตอนที่ 2 จากตอนแรกที่เอ่ยถึงถุงยังชีพ (ตอนที่ 100) ซึ่งไม่ได้เป็นถุง จำได้ว่าเรื่องถุงยังชีพ ศปภ. กำลังดังเลย และแล้วที่บ้านก็ได้รับถุงยังชีพของจริง เป็นของทหารเรือ เสียด้วยครับ เลยถ่ายภาพของทั้งหมดในถุงมาฝากให้ได้ชมกันครับ พร้อมกับเก็บถุงไว้เป็นที่ระลึก สีชอบด้วยครับ "สัน้ำเงิน" ส่วนสิ่งของก็มีถึง 15 รายการครับ แต่ที่เห็นในภาพนั้นไม่ครบนะครับ เพราะว่าตอนที่ได้รับมานั้น ถูกกระจายไปแล้ว รวมถึงเข้าท้องไปด้วยครับ น่าจะเป็นไมโลกล่อง กับไมโลซองครับ จึงไม่มีในภาพครับ

และผมก็เกรงว่า เนื้อหาสาระจะน้อยเกินไป จึงขอนำเอา "ถุง" อีก 2 ใบ มาเล่าสู่กันฟังครับ ใบแรก คือ ถุงของ ถุงยังชีพพระราชทานของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่ผมได้มาเก็บไว้เป็นรางวัลชีวิต จากผู้ประสบภัยคนหนึ่งที่ผมประสานงานให้ผู้มอบความช่วยเหลือเข้าไปช่วยเหลือเขา และอีกกว่า 120 คน พี่เขาจึงอยากตอบแทน ผมนึกอะไรไม่ออก ไม่ได้อยากได้อะไรจากพี่เขา จึงขอถุงพระราชทาน เพราะว่า พี่เขาได้มาหลายครั้ง จึงแบ่งให้ได้ครับ

และในเวลาเดียวกัน ผมก็ได้ถุง ของ พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก เพิ่มอีก 1 ถุง ทำให้ผมนึกไปถึงตอนที่พระอาจารย์มิตซูโอะ ได้ไปเยี่ยมชมนิทรรศการภาพวาดด้วยกาแฟครั้งแรกในชีวิตของผมเมื่อต้นปี 2554 และผมได้มอบภาพ "ไร้พักตร์" ให้กับท่านไว้ด้วย ดังนั้นแล้ว การที่ผมได้ถุงของท่านมา ก็เหมือนท่านได้ให้เป็นของขวัญกลับมาเช่นกัน เพราะตัวกลางคือ ความช่วยเหลือจากท่านไปยังผู้ประสบภัย ที่ผมได้โพสต์ประชาสัมพันธ์ผ่าน Social Network จากระบบของ Thaiflood.com ครับ

ก็อาจจะเป็นเรื่องราวตอนสุดท้ายที่เกี่ยวกับ "ถุงยังชีพ" นะครับ ซึ่งก็เป็น ถุงยังชีพมีแบรนด์ที่ดีๆ ที่ผู้ประสบภัยต้องการได้มาไว้เป็นเกียรติ เป็นศรีแก่ตัว ในยามภาวะประสบภัย เป็นกำลังใจในภาวะลำบาก ไม่ว่าจะถุงพระราชทาน ถุงจากพระสงฆ์ที่ทำประโยชน์สังคม และถุงของราชนาวีไทย ที่ตอนนี้กองทัพเป็นที่รักของประชาชนมาก เป็นอีกเรื่องราวดีๆ ในฐานะ "ว่าที่ผู้ประสบภัย" หรือจะเรียกว่า "ผู้ประสบภัยมืออาชีพ" ก็ได้ครับ โชคดีนะครับเนี่ย ที่ "ถุงยังชีพ ศปภ." ไม่มาถึงมือผม ไม่งั้นคงโดนผมถ่ายภาพ + ประเมินราคาเสร็จสรรพ แน่ๆ ครับ

ตอนหน้า เป็นเรืองเบาๆ ต่อเนื่องในภาวะน้ำท่วมละกันนะครับ เกี่ยวกับการแก้ปัญหาเฉพาะกิจของชีวิตทั้ง 18 ตัวครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano.

109

2008-09-19T21:43:00.005+07:00

109

108

2008-09-19T21:43:00.003+07:00

108

109 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 58 @ 27 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "ชุดกันน้ำที่ควรต้องให้ความสำคัญในการฟื้นฟู"

2008-09-19T21:42:00.015+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ตอนนี้ระดับน้ำนอกกำแพงบ้านอยู่ที่ 80 ซม. ครับ ผมลองหลับตานึกถึงการทำความสะอาดตอนน้ำลด จะทำอย่างไร พอนึกย้อนหลังมาถึงตอนที่น้ำท่วมที่กำลังดำปี๋ กลิ่นเหม็นเน่ามากขึ้น เพราะคงเข้มข้นมาก เป็นทั้งตะกอนและขี้เลนที่เหม็นเน่าจากแก๊สมีเธน (แก๊สไข่เน่า) ประมาณว่าสัก 10-30 ซม. คงเป็นช่วงเวลาแบบกั๊กๆ กันอยู่ ซึ่งแน่นอนว่า เราก็คงต้องมีคนเข้าๆ ออกๆ บ้าน โดยเฉพาะผม ที่อยากออกนอกบ้านแล้วครับ เพราะมีงานคั่งค้างพอสมควร คิดไป คิดมา คงต้องเตรียมตัวเหมือนกัน เพราะจะรอน้ำแห้งแล้วถึงทำทุกสิ่ง ทุกอย่าง คงเป็นไปไม่ได้

ในระหว่างการทำงานช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ และได้ทราบถึงครอบครัวหนึ่งที่มีความตั้งใจช่วยเหลือผู้ประสบภัยในด้านที่แตกต่าง คือ การสนับสนุนส่วนต่างของ "ชุดกันน้ำ" ที่เป็นลักษณะเอี้ยม ที่ใส่ขึ้นมาถึงหน้าอก แล้วสวมรองเท้าบู๊ท เป็นชุดสำเร็จรูปขายคู่กัน สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ลิงก์นี้ครับ http://www.manager.co.th/CelebOnline/ViewNews.aspx?NewsID=9540000145164 และ http://www.pantipmarket.com/items/11821107

ผมก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากนะครับ รู้เพียงว่าในทีวีบอกว่า ตัวเป็นพันบาท ถ้าหลักร้อยก็จะเป็นแบบบางๆ แต่รุ่นนี้ที่ผมสั่งซื้อมา เพียง 350 บาทพร้อมรองเท้าบู๊ท โดยทางครอบครัวคุณพรพิมลจะคล้ายๆ กับช่วยออกส่วนต่างให้ 450 บาท เพราะว่าราคาขายจะอยู่ที่ 800 บาท ก็พอจะเช็คมาบ้างนิดหน่อยว่า คุณภาพดีระดับส่งออก สามารถกันไฟดูดได้ หนา ไม่กรอบง่าย อายุการใช้งานคงทนพอสมควร

ผมตั้งใจว่าจะซื้อมาเพื่อให้ญาติๆ ได้ใส่ตอนทำความสะอาดบ้าน และใช้งานระหว่างน้ำท่วมเล็กน้อย สัก 10-30 ซม. ส่วนตัวคิดว่าราคา 350 บาท ไม่สูง พอดีๆ เพราะได้รองเท้าด้วย แต่ว่าทางพี่ที่สนิทกันก็โทรมาบอกนะครับว่า เพียง 250 บาท ไม่มีรองเท้า เป็นของไทยทำเอง รวมๆ แล้วถือว่าเป็นโอกาสดีมากๆ นะครับ ที่ราคาของชุดกันน้ำคุณภาพดีจะลดลงมาต่ำขนาดนี้ ครับ

นำภาพบรรจุภัณฑ์ของชุดกัน้ำ คุณภาพส่งออกญี่ปุ่นมาให้ดูกันครับ ผมคิดว่าสถานการณ์คุณภาพน้ำตอนนี้ ไม่สมควรลุย ทั้งหญิงและชาย น้ำเน่าเสียหมดแล้ว ครอบครัวบ้านผมอยู่ที่บางบัวทอง นนทบุรี น้ำเน่าหมดแล้วครับ โดยเฉพาะคุณผู้หญิง ห้ามลุยเด็ดขาดครับ ยอมเสียหลักร้อยบาท ดีกว่าสุขภาพย่ำแย่ครับ ในระยะหลังวิธีการช่วยเหลือสังคมด้วยการออกมาประกาศจ่ายส่วนต่าง หรือขายในราคาทุน ผมคิดว่าเป็นการช่วยเหลือผู้ประสบภัยอีกทางเช่นกันครับ

สำหรับตอนต่อไป ไม่มีอะไรมากนะครับ แค่วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ ครบรอบ 10 ปีของการเป็นคนพิการทุพพลภาพเท่านั้นเองครับ และจะมีคนมาเยี่ยมที่บ้านครับ จึงอยากเก็บบรรยากาศมาฝากครับ จึงเป็นอีกตอนที่สบายๆ เพียงแค่อยากบันทึกไว้ในวาระครบรอบเท่านั้นครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

108 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 57 @ 24 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "อาหารจานหลักของว่าที่ผู้ประสบภัย"

2008-09-19T21:42:00.012+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในระหว่างที่เป็นว่าที่ผู้ประสบภัยอยู่นี้ ผมอาจจะไม่เคยนำเสนอข้อมูลสำคัญของมนุษย์เรา ซึ่งก็ไม่ได้จำเพาะว่า จะต้องเป็นผู้ประสบภัย หรือไม่ ก็คือการทานอาหาร ทานข้าว นั่นเองครับ ผมมักบอกกับผู้ประสบภัยบ่อยๆ ตอนโทรคุยเพื่อสอบถามข้อมูล ว่า "ในฐานะผู้ประสบภัย ควรลดการทานเหลือเพียง 2 มื้อ และถ้าไม่มีใครบริจาค ก็ควรทานอาหารง่ายๆ ไว้ก่อน หากไม่มีของแห้ง หรือเครื่องกระป๋อง" ซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็นการทานแบบพอดี และเหมาะสมกับสภาวะที่ต้องรู้จักลดความสะดวกเดิมๆ ลง ตอนนี้ผมจึงขอแนะนำเมนูต่างๆ ที่บ้านผมทำให้ทานครับ

ก่อนไปถึงตรงนั้น อยากเกริ่นให้ฟังว่า อาม้าผมได้เตรียมแก๊สสำรองไว้ 1 ถัง และมีที่ใช้อยู่เดิมสำหรับบ้าน 2 หลังๆ ละ 1 ถัง รวมเป็น 2 ถัง จึงทำให้ทั้งหมดมีแก๊ส 3 ถัง ซึ่ง ณ วันนี้เราก็ยังใช้ไม่หมดนะครับ แล้วก็มาถึงเมนูแนะนำครับ ดังนี้

ข้าวต้ม+กับข้าวที่ทานมื้อละ 2 อย่างเท่านั้น แต่ผมขอนำเสนอกับข้าวทีเดียวเลยนะครับ คือ 1.กุ้งแห้งยำ 2.ไข่เค็ม 3.เต้าหู้ยี้ (ดอง) 4.ผักกาดดองกระป๋อง 5.หมูหยอง 6.หมูแผ่น 7.หมูเส้น 8.กุนเชียงทอด 9.ผัดผักบุ้ง 10.ไข่เจียว
ข้าวสวย +กับข้าวดังนี้ 1.ผัดผักกะหล่ำ 2.ผัดผักกาดขาว 3.ผัดผักบุ้ง 4.ต้มจืดไชเท้า ปลาหมึกแห้ง 5.ไข่เจียว 6.ไข่ดาว 7.ผัดพริกถั่วฝักยาว 8.ทอดไส้กรอก 9.ทอดแฮม
ผัดเส้นหมี่ (สีขาว) ใส่ไข่
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป มาทำแปรรูป เช่น ผัดมาม่าใส่แฮม, ผัดมาม่าใส่ไข่ (ใส่ออริกกาโน่ ด้วยครับอร่อยมาก), ลวกมาม่าใส่ไข่, ลวกมาม่าเฉยๆ และ ทานแห้งเลยครับ
ขนมปังทาแยม+ไข่ดาว ใส่ซอสแม็กกี้

เหล่านี้เป็นอาหารที่ทานวนเวยีน จับคู่ สลับกันไปมา จนตอนนี้ผมคิดถึง ก๋วยตี๋ยวต้มยำ ส้มตำ เย็นตาโฟ ลาบ พิซซ่า เอ็มเค และอีกหลายรายการบ้างแล้วครับ

ภาพตัวอย่างอาหารระหว่างน้ำท่วมครับ

เป็นอีกบทความที่อยากเขียนนะครับ ดังนั้นแล้วในฐานะที่มีน้ำท่วมมาล้อมบ้าน อยากบอกว่า ถ้าผู้ประสบสามารถทำอาหารทานเองได้ คือทำครัวได้ จะประหยัดได้มากเลยครับ และสำหรับตอนหน้าผมขอแนะนำการเตรียมตัวง่ายๆ เรื่องสุขภาพที่ต้องพร้อมสำหรับการฟื้นฟูบ้านของแต่ละคนครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano
.

106 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 55 @ 22 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "มีกิ่งไม้งอกออกมาจากต้นยูคาลิปตัสที่นำมายันกำแพงครับ"

2008-09-19T21:42:00.007+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ บทความนี้ผมขอนำภาพบรรยากาศบางส่วนภายในบ้านมาฝากนะครับ แล้วไปลงท้ายที่มีการงอกของกิ่งต้นไม้ครับ งั้นเริ่มจากรายงานระดับน้ำนะครับตอนนี้ลดลงมาอยู่ที่ 90 ซม. ส่วนตัวถือว่าลดลงมามากนะครับ ถ้าเทียบกับ 1.50 เมตรเมื่อตอนที่ระดับน้ำสูงสุด มั่นใจได้แล้วว่ากำแพงไม่มีทางพังเข้ามาแน่นอน แต่ยังวางใจไม่ได้เรื่องไฟฟ้าดับ จากทุกสาเหตุจนทำให้ปั๊มไดโว่ ไม่ทำงานจนในที่สุดน้ำท่วมบ้านจากการซึมเขามา ซึ่งขณะนี้อัตราการซึมนั้นต่ำลงมากว่า 5 ชั่วโมง ถึงจะเริ่มสูบน้ำออกได้ครับ พื้นถนนโดยรอบเต็มไปด้วยตระไคร้สีเขียวครับ

บนพื้นโดยรอบทั้งบริเวณบ้านใต้ต้นไม้มีแต่ใบไม้ที่ร่วงหล่นเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ยกเว้นบนถนนที่จะมีการเก็บกวาดตลอดเวลา เพื่อไม่ให้สกปรก และอาจจะไปอุดตันที่ใกล้ๆ กับปั๊มไดโว่ได้ รวมทั้งเพื่อไม่ให้เป็นอาหารให้กับเชื้อจุุลินทรีย์ที่จะทำให้เหม็นเน่าได้ครับ

มีชีวิตใหม่เกิดขึ้น นระหว่างน้ำท่วมครับ

จากภาพข้างบนทั้งสองภาพ คือ ไม้ยูคาลิปตัสที่เรานำมายันกำแพง ต้านแรงดันน้ำเอาไว้ ซึ่งมันถูกตัดมาทำเป็นไม้ใช้งาน ปรากฏว่าไม้ยูคาลิปตัสในแนวตั้ง ที่ปลายอีกข้างหนึ่งอยู่ที่พื้นดิน อีกด้านหนึ่งยันไม้แนวนอน ปรากฏว่า มีแขนงของกิ่งไม้แตกหน่อออกมา มีใบเขียวออกมา ผมว่าเยอะเหมือนกันนะครับ จึงแปลกใจเล็กน้อย ว่าซากไม้ที่ถูกกตัดแล้ว เหมือนตายไปแล้ว ทำไมถึงได้มีกิ่งงอกออกมาได้ จึงพยายามหาคำตอบ ด้วยการค้นหาเรื่องนี้ในอินเตอร์เน็ต ก็ไม่พบ

จึงตัดสินใจ โทรไปร้านค้าที่ขายไม้ยูคาลิปตัส ว่าเคยพบเหตุการณ์นี้หรือไม่ ก็ปรากฏว่า เป็นเช่นเดียวกัน ถ้าไม้ยูคามีปลายข้างหนึ่งโดนน้ำ หรืออแช่น้ำ หรือนำไปใช้งานถูกปักลงบนดินที่มีน้ำ จะมีกิ่งงอกออกมา มีใบไม้ แต่สักพักจะแห้งเหี่ยวเฉาไปเอง แต่มีข้อสังเกตุได้ว่า ไม้นั้นต้องเป็นไม้สด หรือไม้ใหม่ ที่ไม่ได้ถูกตัดมานานแล้ว จึงทำให้มานึกๆ เอาว่าอาจจะเป็นได้ว่า ท่อน้ำเลี้ยงของต้นยังไม่แห้งตายสนิท พอปลายข้างหนึ่งจุ่มน้ำจึงดูดน้ำขึ้นไป และโดยปกติ ตากิ่งจะอยู่แทบทุกจุดของต้นไม้อยู่แล้ว จึงทำให้งอกกิ่งใหม่ออกมาได้ แต่พอสักพักมันก็จะแห้งตายเนื่องจากท่อน้ำเลี้ยงแห้งสนิท

เออ... ว่าแต่ว่าไอ้ "ท่อน้ำเลี้ยง" มันฟังแล้วคุ้นๆ นครับ มีท่อน้ำเลี้ยงจึงงอกกิ่ง พอท่อน้ำเลี้ยงแห้ง หรือขาดแล้ว กิ่งจะเฉา แสดงว่า ต้องตัดท่อน้ำเลี้ยงนะครับ อาจมีการเปลี่ยนแปลงการเมืองไทยได้ ไม่ว่าจะฝ่ายใดก็ตาม ผมขอเลยเถิดไปถึงการคอรัปชั่นก็เป็นท่อน้ำเลี้ยงประเภทหนึ่งครับ งั้นตอนต่อไป ขอเป็น "ตัดเล็บ" สำหรับคนพิการทุพพลภาพ แทน "ตัดท่อน้ำเลี้ยง" ละกันนะครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano.

105 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 54 @ 19 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "น้ำท่วมกับเกาหลี เกี่ยวกันยังไง เอาแบบฮาๆ ครับ"

2008-09-19T21:41:00.022+07:00

สวัสดีครับเพื่อนๆ ในระหว่างที่น้ำท่วมกำลังลดลงอยู่นี้ รายงานระดับน้ำอยู่ที่ 1.05 เมตร ผมก็ได้ดำเนินการโครงการต่างๆ ควบคู่ไปด้วย 3 โครงการ คือ โครงการ "ถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย" โครงการ "สคส.จากใจและความพยายามของคนพิการ" โครงการ "Hygro 3 in 1 ฟื้นฟูเกษตรพื้นที่ประสบภัย" แล้วก็ยังนึกๆ อยู่ว่า จริงๆ แล้วในภาวะน้ำท่วมเราควรที่จะมีเรื่องฮาๆ ขำๆ บ้างนะ ประเทศไทยจะได้คลายเครียดบ้าง ตัวอย่างที่เห็นว่ามีแล้ว ก็เรื่องราวนิยายความรัก 3 เส้า ของ น้องน้ำ น้องทราย และพี่กรุง

จนวันนี้ผมได้รับ forward mail หนึ่งมาครับ อ่านเสร็จฮามากเลยครับ แบบว่าไม่ได้ฮาแบบนี้มานานแล้ว ดูไปก็หัวเราะไป คือ เป็นอีเมล์ที่มีภาพล้อเลียนนักการเมืองระดับประเทศท่านหนึ่ง กับนักการเมืองระดับท้องถิ่นท่านหนึ่ง ที่แต่งตัวเป็นซีรี่ส์เกาหลีเรื่อง "ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์" แต่เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "งงอี จอมนางสมองป่วน" แต่ที่ขำมากกว่าคือ นักการเมืองท้องถิ่นพูดว่า "กูงงมึง" ส่วนนักการเมืองระดับประเทศพูดว่า "กูงงตัวเอง" ต้องขอโทษเพื่อนๆ ที่ไม่ได้นำภาพมาฝาก เกรงว่าจะโดนเล่นงานได้ครับ

แต่ที่ผมขำมากที่สุดก็คือ ศัพท์เกาหลียอดฮิต ในช่วงน้ำท่วมครับ ตามภาพเลยครับ และในอีเมล์ยังตบท้ายอีก 2 คำว่า งานนี้ถ้า "แกจมจิง" .... "กูมีโฮ" อันที่จริงแล้ว ส่วนตัวผมถือว่า ภาษาไทยนั้นดิ้นได้เยอะมากๆ เพราะในซัยเด็กที่ฮิตภาพยนตร์จีนจากฮ่องกงนั้น ในยุคนั้นก็มีนิยมตั้งชื่อเลียนแบบการออกเสียงสำเนียงจีนกวางตุ้ง เหมือนกันนะครับ เช่น เยี่ยวเฉี่ยวหัว ฉี่เฉียงเฉียง เป็นต้นครับ แต่ผมว่า เลียนเสียงเกาหลี ฮากว่าครับ

จบเรื่องฮาๆ ไป ตอนหน้าผมมีเรื่องราวที่ไม่เคยรู้มาก่อน และจะนำมาเล่าให้อ่านกันครับ แบบว่า ผมเองก็็ "กูยังงง" เหมือนกันครับ แต่รับรองว่าจะค้นหาความรู้มาตอบคำถามตัวเองให้เพื่อนๆ อ่าน เพื่อรู้ไปพร้อมๆ กันครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano.

102 : บทความชุด “ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ประสบภัย” ตอนที่ 51 @ 13 พฤศจิกายน 2554 ชื่อตอน "การดำเนินโครงการระหว่างน้ำท่วม ตอนที่ 1/3 : โครงการถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย"

2008-09-19T21:41:00.019+07:00

สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในระหว่างเวลานี้ ระดับน้ำท่วม ไม่ลดลงเลย ยังคงอยู่ที่ระดับ 1.20 เมตรมานานกว่า 1 สัปดาห์แล้ว ซึ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากๆ กับการทำงานของภาครัฐระดับท้องถิ่น และตัวผมคงยังทำะไรมากไม่ได้ ในภาวะปกติไม่ว่าจะอยู่ในสภาพคนไม่พิการ หรือคนพิการ ผมก็มักถูกมองว่า มีความกระตือรือล้นเกินพอดีอยู่แล้ว จึงไม่อยากนำบรรทัดฐานของตัวเอง ไปบอกว่าใครถูก ใครผิด ทำเท่าที่ตัวเองทำได้ จึงอยากนำงานโครงการที่กำลังทำอยู่มาแบ่งปันให้เพื่อนๆ ทราบครับ เกี่ยวกับโครงการ "ถุงยังชีพถาวร เพื่อการฟื้นฟูอาชีพผู้ประสบภัย"

ซึ่งเป็นโครงการที่มีวัตถุประสงค์จะนำเสนอแนวคิด ให้ผู้ประสบภัยที่ได้รับผลกระทบ รวมตัวกันเป็นชุมชน

เพื่อให้เกิดความสามัคคี และฟื้นฟูอาชีพ ระดับชุมชน หวังให้ชุมชนมีการเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติ และหากต้องการความช่วยเหลือจากภายนอก ก็จะสื่อสารออกมาอย่างเป็ระบบได้ ส่งผลทำให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดระหว่าง "ผู้ประสบภัย" (ผู้รับ) และ "ผู้บริจาค" (ผู้ให้)

โครงการนี้ผมใช้ภาพวาดกาแฟของผมจำนวน 5 ภาพมาทำเป็นโปสการ์ด หากท่านใดบริจาคถึง 100 บาท ก็ได้รับโปสการ์ด 1 ใบ เพื่อเขียนข้อความให้กำลังใจให้กับผู้ประสบภัย หรือจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกก็ได้ครับ

ในเบื้องต้นนี้ที่โครงการนี้สามารถดำเนินมาไได้ ก็ไดด้รับการสนับสนุนการพิมพ์ทั้งหมดจำนวน 1 หมื่นใบ จาก "อิ่ม-โภคา พริ้นติ้ง" ส่วนในการออกประชาสัมพันธ์ตามสถานที่สาธารณะได้ทาง "อาสาดุสิต" และ "อาสาฮาเฮ" ช่วยดำเนินการให้ครับ

ตัวอย่าง Roll up ส่วนบนของโครงการ

กล่องรับบริจาคที่เสร็จสมบูรณ์ ครับ

การวาง Roll up ที่ศูนย์การค้า ซีคอนสแควร์

กล่องรับบริจาคที่ ศูนย์การค้า ซีคอนสแควร์

อันที่จริงแล้วการมาฝังตัว เหมือนติดเกาะ เป็นผู้ประสบภัย นั้นก็มีข้อดีสำคัญ นอกเหนือความนิ่งที่ได้มาจากความพิการแล้ว คือได้ความสงบที่ไม่ต้องออกนอกบ้าน สามารถไตร่ตรอง วางแผนงานต่างๆ ได้ดีมากขึ้น คิดอะไรได้มากขึ้น ดังนั้นในตอนต่อไปจึงอยากนำโครงการ สคส. อื่นมาแบ่งปัน เพื่อนๆ ต่อนะครับ ซึ่งเป็นอีกโครงการที่ทันยุค ทันสมัยหน่อย แต่ไม่รู้จะช้าไปรึเปล่า เพราะผลพวงของน้ำท่วมด้วยละครับ จึงทำให้ทุกอย่างช้าไปหมดครับ

ขอบคุณครับ
ปรีดา ลิ้มนนทกุล
คนทุพพลภาพมืออาชีพ

@preedano.

"สามารถโอนเงินเข้า บัญชี "มูลนิธิโอเพ่นแคร์เพื่องานอาสาฟื้นฟูผู้ประสบภัยพิบัติ" SCB ธนาคารไทยพาณิชย์ เลขที่ 402-177853-3 และรบกวนแจ้งการโอนงินที่แบบฟอร์มนี้http://selfreliefpackage.blogspot.com/2011/10/6.html"